ਪੰਨਾ:ਵਸੀਅਤ ਨਾਮਾ.pdf/107

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


ਅਠਾਈਵਾਂ ਕਾਂਡ

ਰਜਨੀ ਗੁਬਿੰਦ ਲਾਲ ਨੂੰ ਇਹ ਨ ਕਹਿ ਸਕੀ ਕਿ ਕਿਸ ਅਪਰਾਧ ਬਦਲੇ ਮੈਨੂੰ ਛਡ ਜਾਵੋਗੇ। ਪਰੰਤੂ ਇਸ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਪਿਛੋਂ ਉਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਕੋਲੋਂ ਪੁਛਦੀ-ਮੇਰਾ ਕੀ ਅਪਰਾਧ ਹੈ ?

ਗੁਬਿਦ ਲਾਲ ਵੀ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਨ ਲਗਾ ਕਿ ਰਜਨੀ ਦਾ ਕੀ ਅਪਰਾਧ ਹੈ ? ਇਕ ਪ੍ਰਕਾਰ ਨਾਲ ਗਬਿੰਦ ਲਾਲ ਨੇ ਗੰਢ ਪਾ ਲਈ ਕਿ ਰਜਨੀ ਨੇ ਬੜਾ ਭਾਰਾ ਅਪਰਾਧ ਕੀਤਾ ਹੈ । ਪਰ ਅਜੇ ਉਹ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੋਚ ਸਕਿਆ ਕਿ ਉਹ ਅਪਰਾਧ ਕੀ ਏ । ਖੈਰ ਸੋਚਦੇ ਸੋਚਦੇ ਉਸ ਨੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਤੇ ਬੇਇਤਬਾਰੀ ਕਿਉਂ ਕੀਤੀ। ਬੇਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਬੜੀ ਵਡੀ ਚਿਠੀ ਲਿਖੀ । ਇਕ ਵਾਰ ਇਸ ਗਲ ਦੀ ਸਚਾਈ ਝੁਠਾਈ ਦਾ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਇਹੋ ਉਸ ਦਾ ਅਪਰਾਧ ਹੈ । ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਜਾਨ ਦੇਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹਾਂ ਉਹੋ ਮੇਰੇ ਤੇ ਨ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੇ ਤਾਂ ਕੀ ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਅਪਰਾਧ ਨਹੀਂ ਏ ? ਮੈਂ ਬੁਰਾਈ ਅਤੇ ਸਚਾਈ ਦੀ ਗਲ ਪਹਿਲੇ ਲਿਖ ਆਇਆ ਹਾਂ । ਗਬਿੰਦ ਲਾਲ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਕੋਲ ਕੋਲ ਬੈਠੀ ਬੁਰਾਈ ਤੇ ਸਚਾਈ ਦੀ ਜੋ ਗੱਲ ਹੋਈ ਉਹ ਮੈਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਨੋਂਦਾ ਹਾਂ।

ਬੁਰਾਈ ਬੋਲੀ-ਰਜਨੀ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅਪਰਾਧ ਹੈ ਬੇਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ।

ਸਚਾਈ ਨੇ ਉਤਰ ਦਿਤਾ-ਜੋ ਕੋਈ ਬੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ ਭਲਾ ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਬੇਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਕਰੇਗੀ ? ਤੂੰ ਰਾਣੀ ਨਾਲ ਅਨੰਦ ਭੋਗ ਰਿਹਾ ਹੈਂਂ। ਰਜਨੀ ਨੇ ਸ਼ਕ ਕੀਤਾ, ਇਸੇ ਲਈ

੧੦੬