ਪੰਨਾ:ਵਸੀਅਤ ਨਾਮਾ.pdf/113

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


ਰਜਨੀ, ਮੈਂ ਮਾਂ ਨੂੰ ਛਡਨ ਚਲਿਆ ਹਾਂ !
ਰਜਨੀ ਨੇ ਹੰਝੂ ਪੂੰਝ ਕੇ ਕਿਹਾ-ਮਾਂ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੇਗੀ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਆਉ ਗੇ ਕਿ ਨਹੀਂ ?
ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਰਜਨੀ ਨੇ ਇਹ ਗਲ ਕਹੀ ਸੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਖਾਂ ਚੋਂ ਅਥਰੂ ਸੁਕ ਗਏ ਸਨ । ਉਸ ਦੇ ਬੋਲਣ ਵਿਚ ਗੰਭੀਰਤਾ ਅਰੁ ਬੁਲਾਂ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜ ਪਰਤਿੱੱਗਯਾ ਦੇਖ ਕੇ ਗੁਬਿੰਦ ਲਾਲ ਕੁਛ ਸ਼ਰਮਾ ਗਿਆ । ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਕਈ ਉਤਰ ਨਹੀਂ ਦਿਤਾ ਗਿਆ। ਪਤੀ ਨੂੰ ਚੁਪ ਦੇਖ ਕੇ ਰਜਨੀ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ-ਦੇਖੋ, ਤੁਸਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਸੀ, ਕਿ ਸਭ ਹੀ ਇਕ ਤਰਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ । ਸਭ ਹੀ ਇਕ ਤਰਾਂ ਦਾ ਸੁਖ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਧਰਮ ਪਤਨੀ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਸਚ ਦਸਨਾ, ਧੋਖਾ ਨ ਦੇਣਾ, ਦਸ ਕਦੋਂ ਆਓ ਗੇ ?
ਗੁਬਿੰਦ ਲਾਲ-ਅਛਾ ਫਿਰ ਸਚ ਹੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣੋ-- ਵਾਪਸ ਔਣ ਦੀ ਇਛਿਆ ਨਹੀਂ ਏ ।
ਰਜਨੀ-ਇਛਿਆ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਵੀ ਦਸੋ ਗੇ ਕਿ ਨਹੀਂ ?
ਗੁਬਿੰਦ ਲਾਲ-ਏਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦਿਤੇ ਹੋਏ ਮੁਠੀ ਭਰ ਚੌਲਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਨਹੀਂ ਜੀਊਣਾ।
ਰਜਨੀ-ਇਸ ਵਿਚ ਕੇਹੜੀ ਬੁਰਾਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ - ਦਾਸੀ ਹਾਂ ।
ਗੁਬਿੰਦ ਲਾਲ-ਜੇ ਰਜਨੀ ਮੇਰੀ ਦਾਸੀ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਦੇਸ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਔਂਦਾ ਸੁਣ ਕੇ ਅਦਰ ਝਰੋਖੇ ਵਿਚ ਬੈਠ ਮੇਰੀ ਇਤਜ਼ਾਰ ਕਰਦੀ, ਨਾ ਕਿ ਆਪਣੇ ਪੇਕੇ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ।
ਰਜਨੀ-ਇਸ ਭੁਲ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰੀਂ ਪੈਂਦੀ ਹਾਂ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਕ ਅਪਰਾਧ ਵੀ ਮਾਫ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ?
ਗੁਬਿੰਦ ਲਾਲ-ਹੁਣ ਇਹੋ ਜਹੇ ਸੈਂਕੜੇ ਅਪਰਾਧ ਹੋਣਗੇ । ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਤੂੰ ਜਾਇਦਾਦ ਦੀ ਮਾਲਕ ਬਣੀ ਹੈਂਂ ਨਾ।

੧੧੨