ਪੰਨਾ:ਵਸੀਅਤ ਨਾਮਾ.pdf/68

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


ਕਿਉਂ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈਂ ? ਤੇਰੇ ਸਤ ਰਾਜ ਦੇ ਧਨ ਨੂੰ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਲੁਟਿਆ ।

ਰਜਨੀ ਕੁਛ ਸ਼ਰਮਾ ਕੇ ਬੋਲੀ--ਕਿਸ ਤਰਾਂ ਹੋਸਲਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ ਉਹ ਲੁਟਨ ਦਾ ! ਉਹ ਮੂੰਹ ਸੜੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਬਲੀ ਕਿਸਤਰਾਂ ?
ਗੁਬਿੰਦ--ਠੀਕ ਕਹਿਦੀ ਹ ਰਜਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਨਾ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਹੋ ਤੇ ਮੈਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸਾਂ । ਮੈਂ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡੇਰਾ ਡੰਡਾ ਚੁਕ ਕੇ ਕਲਕੱਤੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਲਈ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਤੇ ਸਾਰਾ ਖਰਚ ਵੀ ਮੈਂ ਦੇਣ ਵਾਸਤੇ ਕਹਿ ਦਿਤਾ ਸੀ ।
ਰਜਨੀ-ਇਸ ਦੇ ਬਾਹਦ।
ਗੁਬਿੰਦ-ਇਸ ਦੇ ਬਾਹਦ ਉਹ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ।
ਰਜਨੀ-ਅਛਾ, ਕੀ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਇਕ ਸਲਾਹ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹਾਂ ?
ਗੁਬਿੰਦ-ਹਾਂ, ਹਾਂ, ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੋ,ਪਰ ਪਹਿਲੇ ਉਹ ਸਲਾਹ ਮੈਂ ਸੁਨਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ।
ਰਜਨੀ-ਅਛਾ, ਸੁਨੋ।
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਰਜਨੀ ਨੇ ਬੀਰੀ ਨਾਂ ਦੀ ਇਕ ਦਾਸੀ ਨੂੰ ਸਦਿਆ।
ਅਵਾਜ ਸੁਣ ਕੇ ਬੀਰੀ ਅੰਦਰ ਆਈ । ਰੰਗ ਉਸ ਦਾ ਤਵੇ ਦਾ ਦੂਜਾ ਪਾਸਾ ਸੀ । ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਦੋ ਮੋਟੇ ਮੋਟੇ ਕੜੇ ਸੁਭਾਇਮਾਨ ਸਨ। ਆ ਕੇ ਸਾਮਨੇ ਖਲੋ ਗਈ । ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਰਜਨੀ ਬੋਲੀ-ਬੀਰੀ, ਤੂੰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਰਾਣੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਵੇਂਗੀ ?
ਬੀਰੀ-ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ, ਕੀ ਕਹਿਣੈ ਉਸ ਨੂੰ ?
ਰਜਨੀ--ਉਸ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਕਹੋ ਕਿ ਰਜਨੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੂੰ ਡੁਬ ਮਰ ! ਡੁਬ ਮਰ !! ਡੁਬ ਮਰ !!!
ਸਿਰਫ ਏਹੋ ? ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ ।” ਇਹ ਕਹਿ ਛਨ ਛਨ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਬੀਰੀ ਬਾਹਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਰਜਨੀ ਬੋਲੀ--ਜੋ ਕੁਛ ਉਹ ਕਹੇ

੬੭