ਪੰਨਾ:ਵਸੀਅਤ ਨਾਮਾ.pdf/76

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


ਰਾਣੀ-ਨਹੀਂ ਮੈਂ ਆਪੇ ਚਲੀ ਜਾਵਾਂਗੀ ।
ਗੁਬਿੰਦ ਲਾਲ ਸਮਝ ਗਿਆ-ਇਸ ਵਿਚ ਤਕਲੀਫ ਹੀ ਕੀ ਏ। ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਕੁਛ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ। ਰਾਣੀ ਇਕੱਲੀ ਚਲੀ ਗਈ।

ਇਸਦੇ ਪਿਛੋਂ ਗੁਬਿਦ ਲਾਲ ਉਸ ਸੁੰਨੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਲੰਮਾ ਪੈ ਐ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿਚ ਮੂੰਹ ਲੁਕਾ ਕੇ ਰੋਣ ਲਗ ਪਿਆ। ਹਾਏ ਨਾਥ ! ਹਾਏ ਨਾਥ ! ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਬਿਪਤਾ ਤੋਂ ਬਚਾਓ ! ਤੁਹਾਡੇ ਬਲ ਨ ਦੇਣ ਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਬਿਪਤਾ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਤਰਾਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਮਰਾਂਗਾ, ਰਜਨੀ ਮਰੇਗੀ । ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵਸੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਬਲ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਸ ਬਿਪਤਾ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਵਾਂਗਾ।


 

ਅਠਾਰਵਾਂ ਕਾਂਡ

ਗੁਬਿੰਦ ਲਾਲ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਣ ਤੇ ਰਜਨੀ ਨੇ ਪੁਛਿਆ-
ਅਜ ਏਨੀ ਰਾਤ ਗਈ ਤਕ ਫੁਲਵਾੜੀ ਵਿਚ ਕੀ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ?
ਗੁਬਿੰਦ-ਕਿਉਂ ਪੁਛ ਰਹੀ ਏਂਂ ? ਅਗੇ ਕਦੀ ਨਹੀਂ ਸਾਂ
ਉਥੇ ਰਿਹਾ ?
ਰਜਨੀ-ਰਹਿੰਦੇ ਤੇ ਸਾਉ, ਪਰ · ਅਜ ਤੁਹਾਡਾ ਮੂੰਹ ਦੇਖ ਕੇ ਦੀ ਗਲ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਜ ਕੁਛ ਨ ਕੁਛ ਜ਼ਰੂਰ
ਹੀ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਗੁਬਿੰਦ-ਕਿਉਂ, ਕੀ ਹੋਇਆ ਏ ? ਤੁਹਾਡੇ ਨ ਕਹਿਣ ਤੇ ਮੈਂ ਕੀ

੭੫