ਪੰਨਾ:ਵਸੀਅਤ ਨਾਮਾ.pdf/81

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


ਇਕੀਵਾਂ ਕਾਂਡ

ਬੀਰੀ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ-ਘੋਰ ਕਲੂ ਕਾਲ ਹੈ । ਇਕ ਛੋਟੀ ਜਹੀ ਬਚੀ ਮੇਰੀ ਗਲ ਦਾ ਇਤਬਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਬੀਰੀ ਦਾ ਰਜਨੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਗੁਸਾ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਉਹ ਸਿਰਫ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਬੁਰਾਈ ਨਹੀਂ। ਤਾਂ ਵੀ ਰਜਨੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਲ ਨ ਸੁਨੀ । ਇਹ ਉਸ ਲਈ ਅਸਹਿ ਸੀ। ਤਦ ਬੀਰੀ, ਕਛ ਵਿਚ ਘੜਾ ਦਬਾ ਬਾਰੂਨੀ ਤਲਾ ਵਲ ਤੁਰ ਪਈ ।

ਹਰੀ ਨਾਂ ਦੀ ਠਕੁਰਾਨੀ ਬਾਬੂਆਂ ਦੇ ਘਰ ਇਕ ਰਸਈ ਦਾਰਨ ਸੀ । ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਨਹਾ ਕੇ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਹਲੇ ਪਹਲ ਉਸੇ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੋਈ । ਹਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਬੀਰੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਕਹਿਣ ਲਗੀ: ਕਹਾਵਤ ਏ-ਜਿਸ ਦੇ ਲਈ ਚੋਰੀ ਕਰ ਉਹੋ ਕਹੇ ਕਿ ਤੂੰ ਚੋਰ ਏਂਂ। ਹੁਣ ਵਡੇ ਆਦਮੀਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ । ਕਦੋਂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਦਿਮਾਗ ਵਿਗੜ ਜਾਣਾ ਏ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ।

ਹਰੀ ਨੂੰ ਕੁਛ ਝਗੜੇ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕ ਆਈ । ਭਿਜੇ ਕਪੜੇ ਨੂੰ ਸਜੇ ਹਥ ਤੋਂ ਚੁਕ ਖਬੇ ਹਥ ਤੇ ਰਖ ਕੇ ਉਸ ਪੁਛਿਆ-ਕੀ ਗਲ ਹੈ, ਬੀਰੀ ?
ਤਦ ਬੀਰੀ ਨੇ ਦਿਲ ਦਾ ਗੁਬਾਰ ਕਢਿਆ। ਬੋਲੀ-ਦੇਖ ਨਾ, ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਮੂੰਹ ਸੜੀਆਂ ਬਾਬੂ ਦੀ ਫੁਲਵਾੜੀ ਵਿਚ ਫਿਰਨ ਜਾਣਗੀਆਂ ਤਾਂ ਕੀ ਅਸੀਂ ਨੋਕਰ ਹੋ ਕੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਇਹ ਨੇ ਕਹਾਂਗੇ ?
ਹਰੀ-ਗਲ ਕੀ ਏ ? ਕੋਣ ਗਈ ਸੀ ਬਾਬੂ ਦੀ ਫੁਲਵਾੜੀ ਵਿਚ ਫਿਰਨ ?

੮੨