ਪੰਨਾ:ਸਭਾ ਸ਼ਿੰਗਾਰ.pdf/311

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਹ ਸਫ਼ਾ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਹੈ
(੩੦੯)

ਕਿਸ ਵਾਸਤੇ ਰੋ ਰਹਾ ਹੈਂ ਵੁਹ ਪਰੀਜ਼ਾਦ ਉਸਾਸ ਲੇ ਕਰਕੇ ਬੋਲਾ ਕਿ ਵਹਾਂ ਕੇ ਪਾਦਸ਼ਾਹ ਕਾ ਮਹਿਰੋਜ਼ ਨਾਮ ਹੈ ਇਕ ਦਿਨ ਮੈਂ ਅਪਨੀ ਸਭਾ ਮੇਂ ਬੈਠਾ ਥਾ ਕਿਸੀ ਨੇ ਉਸਕੀ ਬੇਟੀ ਕੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਮੇਰੀ ਸਭਾ ਮੇਂ ਬਰਨਨ ਕਰੀ ਮੈਂ ਉਸ ਬਾਤ ਕੇ ਸੁਨਤੇ ਹੀ ਅਪਨੀ ਦੇਹ ਮੇਂ ਨਾ ਰਹਾ ਔਰ ਉਸ ਟਾਪੂ ਮੇਂ ਜਾਕੇ ਉਸਕੇ ਬਾਪ ਕੋ ਸੰਦੇਸਾ ਭੇਜਾ ਉਸਨੇ ਅਪਨੇ ਪਾਸ ਬੁਲਾ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਟਾਪੂਰਬਕ ਬੈਠਾਲਾ ਉਸ ਮੋਤੀ ਕੋ ਮੰਗਵਾ ਕਰ ਮੇਰੇ ਸਾਮਨੇ ਰਖ ਦੀਆ ਔਰ ਪੂਛਾ ਕਿ ਯਿਹ ਮੋਤੀ ਕੌਨਸੇ ਸਮੁੰਦਰ ਕਾ ਹੈ ਔਰ ਕੈਸੇ ਉਪਜਾ ਔਰ ਕਹਾਂ ਸੇ ਹਾਥ ਲਗਾ ਮੈਨੇ ਤੋ ਕਿਆ ਜਾਨਨਾ ਥਾ ਮੇਰੇ ਬੜੇ ਭੀ ਨਾ ਜਾਨਤੇ ਥੇ ਇਸ ਸੇ ਮੈਂ ਉਸਕੋ ਕੁਛ ਨਾ ਬਤਾ ਸਕਾ ਔਰ ਅਪਨਾ ਸਾ ਮੁਖ ਲੈਕੇ ਰਹਿ ਗਿਆ ਉਸਨੇ ਮੁਝ ਕੋ ਵਹਾਂ ਸੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਵਾ ਦੀਆ ਉਸ ਸਮਯ ਉਸਕੀ ਬੇਟੀ ਕੋਠੇ ਪਰ ਖੜੀ ਥੀ ਮੇਰੀ ਆਂਖ ਉਸ ਪਰ ਜਾ ਪੜੀ ਅਧਮਰਾ ਤੋ ਮ ਪਹਿਲੇ ਹੀ ਥਾ ਫਿਰ ਤੋਂ ਮੈਂ ਉਸਕੇ ਦੇਖਨੇ ਸਾਰ ਮਰ ਹੀ ਗਿਆ ਜਬ ਮੈਨੇ ਦੇਖਾਕਿ ਹੁਣ ਕੋਈ ਉਪਾਵ ਨਹੀਂ ਚਲਤਾ ਤਬ ਨਿਰਾਸ ਹੋਕਰ ਇਸ ਪਰਬਤ ਪਰ ਆ ਕਰਕੇ ਗਿਰਪੜਾ ਲਾਜ ਕੇ ਮਾਰੇ ਮੈਂ ਅਪਨੇ ਦੇਸ਼ ਕੋ ਭੀ ਨਾ ਗਿਆ ਅਬ ਦਿਨ ਰਾਤ ਰੋਤੇ ਰੋਤੇ ਤੜਫਤੇ ਨਿਕਲਤੀ ਹੈ ਨਾ ਪ੍ਰਾਣ ਨਿਕਲਤੇ ਹੈਂ ਨਾ ਪ੍ਰਾਣਪਯਾਰੀ ਮਿਲਤੀ ਹੈ ਹਾਤਮ ਨੇ ਕਹਾ ਕਿ ਤੂ ਧੀਰਜ ਰੱਖ ਮੈਂ ਮੋਤੀ ਲੂੰਗਾ ਤੋ ਮੋਤੀ ਵਾਲੀ ਤੁਝਕੋ ਦੂੰਗਾ ਮੈਂ ਉਸ ਮੋਤੀ ਕੇ ਉਪਜਨੇ ਕਾ ਬ੍ਰਿਤਾਂਤ ਸਭ ਜਾਨਤਾ ਹੂੰ ਤੂ ਮੇਰੇ ਸਾਥ ਚਲਕੇ ਦੇਖ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਮਨੇ