ਪੰਨਾ:ਸਭਾ ਸ਼ਿੰਗਾਰ.pdf/345

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਹ ਸਫ਼ਾ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਹੈ
(੩੪੩)

ਸੰਪਦਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਤੀ ਯਿਹ ਸੁਨਕਰ ਉਸਕੀ ਜ਼ਾਤਿ ਵਾਲੋਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਰੇ ਮੂਰਖ ਯਿਹ ਝੂਠੀ ਕਲਪਨਾ ਹੈ ਇਸ ਸੇ ਕਬੀ ਸੁਖ ਨ ਮਿਲੇਗਾ ਬ੍ਰਿਥਾ ਕਲੇਸ਼ ਪਾਕੇ ਅੰਤ ਕੋ ਅਪਨੇ ਕੀਏ ਪਰ ਪਛਤਾਏਂਗਾ ਉਸਨੇ ਨਾ ਮਾਨਾ ਅਪਨੇ ਭਾਈ ਬੰਦ ਇਸਤ੍ਰੀ ਪੁੱਤ੍ਰ ਸਮੇਤ ਵਹਾਂ ਸੇ ਨਿਕਲਕਰ ਕਿਸੀ ਨਦੀ ਕੀ ਓਰ ਚਲਾ ਯੱਦਪਿ ਜਲ ਕੇ ਜੀਵਾਂ ਕੋ ਸੂਕੀ ਧਰਤੀ ਪਰ ਚਲਨਾ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਹੈ ਪਰ ਉਸਪਰ ਭੀ ਉਛਲਤਾ ਕੂਦਤਾ ਆਨੰਦ ਸੇ ਚਲਾ ਜਾਤਾ ਥਾ ਰਾਹ ਮੇਂ ਏਕ ਤਲਾਵ ਮਿਲ ਗਿਆ ਉਸਮੇਂ ਏਕ ਸਾਂਪ ਥਾ ਉਸਨੇ ਵਹਾਂ ਕੇ ਸਭ ਮੇਂਡਕ ਖਾ ਕਰਕੇ ਕੁਛ ਦਿਨ ਸੇ ਆਹਾਰ ਬਿਨ ਭੂਖ ਕੇ ਮਾਰੇ ਝੁੰਝਲਾ ਰਹਾ ਥਾ ਦੇਖਤੇ ਹੀ ਸਹਿਸਾ ਉਸਪਰ ਲਪਕਾ ਔਰ ਚੁਨ ਚੁਨ ਕੇ ਏਕ ਏਕ ਕੋ ਖਾ ਗਿਆ ਪਰ ਵੁਹ ਮੇਂਡਕ ਭਾਗ ਕਰ ਪੁਰਾਨੀ ਜਗਹ ਮੇਂ ਆ ਪੜਾ ਔਰ ਇਸਤ੍ਰੀ ਬਾਲਕ ਸਭ ਕੋ ਖੋ ਦੀਆ ਉਸਕੀ ਜ਼ਾਤ ਵਾਲੇ ਇਹ ਦਸ਼ਾ ਦੇਖ ਕਰਕੇ ਉਸਕੋ ਤਾਨੇ ਦੇਨੇ ਲਗੇ ਕਿ ਅਰੇ ਮੂਰਖ ਤੂਨੇ ਇਹ ਕਿਆ ਕਾਮ ਕੀਆ ਜੋ ਅਪਨਾ ਵਸਤਾ ਘਰ ਉਜਾੜ ਦੀਆ ਅਪਨਾ ਹਾਲ ਤੋ ਕਹੁ ਕਿ ਤੁਮਪਰ ਕੈਸੀ ਬੀਤੀ ਵੁਹ ਦੁਖੀ ਬਾਲ ਬੱਚੋਂ ਕੇ ਸੋਚ ਕਾ ਮਾਰਾ ਸਿਰ ਝੁਕਾਏ ਅਪਨੇ ਕੀਏ ਕੋ ਪਛਤਾਏ ਹੂਏ ਸਭ ਕੀ ਸੁਨ ਰਹੈ ਥਾ ਵੁਹ ਸਭ ਬਹੁਤ ਬੁਰਾ ਭਲਾ ਕਹਿਤੇ ਪਰੰਤੂ ਉੱਤਰ ਦੇਨਾ ਤੋ ਕਹਾਂ ਰਹਾ ਸਾਂਸ ਭੀ ਨਾ ਲੇਤਾ ਥਾ ਨਿਦਾਨ ਜੋ ਕੋਈ ਬਡੋਂ ਕਾ ਕਹਿਨਾ ਨਹੀਂ ਮਾਨਤਾ ਉਨਕੀ ਇਹੀ ਦਸ਼ਾ ਹੋਤੀ ਹੈ ਮੇਰੀ