ਪਰ ਸਫਲ ਬਦਮਾਸ਼ ਬਹੁਤ ਔਖਿਆਈ ਨਾਲ ਕਾਬੂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਫ ਮੁਆਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਆਦਰਸ਼ਕ, ਇਜ਼ਤਦਾਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਬਲਕਿ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਫਾ 173
ਸੱਤ ਬੱਜਰ ਗੁਨਾਹ? ਹਾਂ ਮਾਰੂ ਸੱਤ! ਭੋਜਨ, ਕੱਪੜੇ, ਬਾਲਣ, ਕਿਰਾਇਆ, ਟੈਕਸ, ਇੱਜਤ ਅਤੇ ਬੱਚੇ। ਕੁਝ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੱਤਾਂ ਨੂੰ ਆਦਮੀ ਦੀ ਧੌਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕ ਸਕਦਾ ਪਰ......
ਗਰੀਬੀ ਇੱਕ ਅਪਰਾਧ? ਹਾਂ......
ਪੰਨਾ 4
ਗਰੀਬੀ ਸਮੁੱਚੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਭਿਆਨਕ ਮਹਾਂਮਾਰੀਆਂ ਫੈਲਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਇਸਦੀ ਨਿਗਾਹ ਜਾਂ ਨੱਕ ਹੇਠ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਮਾਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਅਪਰਾਧ ਆਖਦੇ ਹੋ ਉਹ ਤਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ...... ਲੰਡਨ ਵਿੱਚ 50 ਆਦਮੀ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਮੁਜਰਿਮ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਪਰ ਇੱਥੇ ਲੱਖਾਂ ਗਰੀਬ ਲੋਕ ਹਨ, ਨਿਘਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕ, ਗੰਦੇ ਲੋਕ, ਅੱਧ ਭੁੱਖੇ, ਅੱਧ ਕੱਜੇ ਲੋਕ।
ਸਫਾ 281
“ਮੈਂ ਨੰਗ ਬਣਨ ਨਾਲੋਂ ਚੋਰ ਬਣਨਾ ਪਸੰਦ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਗੁਲਾਮ ਨਾਲੋਂ ਕਾਤਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਬਣਨਾ ਤਾਂ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹਾਂਗਾ, ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਕਰੋਗੇ ਤਾਂ ਮੈਂ ਬਹਾਦਰੀ ਅਤੇ ਵੱਧ ਨੈਤਿਕਤਾ ਵਾਲੇ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਚੁਣਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਗਰੀਬੀ ਅਤੇ ਗੁਲਾਮੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਪਰਾਧ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਘ੍ਰਿਣਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।”
ਮੇਜਰ ਬਾਰਬਰਾ, ਬਰਨਾਰਡ ਸ਼ਾਅ
ਐਂਥਨੀ ‘ਪਿਆਰ’ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਬਰੂਟਸ ‘ਸ਼ੋਹਰਤ’ ਵਿੱਚ, ਸੀਜ਼ਰ ‘ਪ੍ਰਭੂਤਾ’ ਵਿੱਚ। ਪਹਿਲੇ ਨੂੰ ‘ਬਦਨਾਮੀ’ ਹਾਸਲ ਹੋਈ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ‘ਘ੍ਰਿਣਾ’, ਆਖਰੀ ਨੂੰ ‘ਅਕ੍ਰਿਤਘਣਤਾ’ ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਨੂੰ ਤਬਾਹੀ ਹੀ ਮਿਲੀ।
ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਇੱਕ ਪਲੜੇ ਵਿੱਚ ਪਾਈਆਂ ਘੱਟ ਹੀ ਰਹਿਣਗੀਆਂ, ਸਿਰਫ ਆਤਮਗਿਆਨ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆ ਸਕਦਾ ਹੈ।
21
