ਪੰਨਾ:Agg te ashik.pdf/131

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਬਿੜਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਇਕ ਚੱਕਰ ਜਿਹਾ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵ; ਨੂਰਾਂ ਨੇ ਇਕ ਠੰਡਾ ਹੌਕਾ ਭਰ ਕੇ ਜਿਵੇਂ ਸਰਵਣ ਦੀ ਸਾਰੀ ਤਿਆ ਖਿਚ ਲਈ ਹੋਵੇ; ਮਾਨੋ ਨੂਰਾਂ ਨੇ ਉਹਦੇ ਅੰਦਰਲੀ ਪੀੜ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ । ਉਬ ਦਿਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਰਵਣ ਕੁਝ ਉਖੜਿਆ ਉਖੜਿਆ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ । ਉਦਾਸ ਤੇ ਚੁਪ-ਚਾਨ । ਜਦ ਵੀ ਘਰ ਆਉਂਦਾ, ਉਹਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨੂਰਾਂ ਨੂੰ ਭਾਲਦੀ । ਬਾਹਰ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਲਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਖੇਤ ਵੱਢ ਵੱਢ ਖਾਂਦੇ ਹੋਣ । ਨੂਰਾਂ ਆਨੇ ਬਹਾਨੇ ਉਹਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੁੰਦੀ ਪਰ ਉਹ ਝਟ ਪਟ ਬਿਜਲ ਦੇ ਝਲਕਾਰੇ ਵਾਂਗ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀ। ਸਰਵਣ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਉਹਦੀ ਕਲਪਣਾ ਵਿਚ ਸਰਵਣ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਸਮਾਈ ਰਹਿੰਦੀ । ਕਹਾਣ ਨੂੰ ਹਾਣ ਪਿਆਰਾ । ਨੂਰਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਸੋਦੀਆ, ਇਕ ਵਲ ਜਾਗਦੀਆਂ । ਪਰ ਜਿਸ ਦਿਨ ਕੇਸਰ ਪਵਿੱਤਰ ਦਾ ਸਾਕ ਆਪਣੇ ਦਿਉਰ, ਹਰਮੀਤ : ਲਈ ਲੈ ਗਈ, ਉਸ ਦਿਨ ਨਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਉਸ ਤੂੰਜ ਵਰਗਾ ਲੱਗਾ, ਜਿਸਦੀ ਡਾਰ ਵਿਛੜ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਪਰਦੇਸੀ ਪੰਛੀ ਨੇ ਕੁਝ ਚਿਰ ਉਡਾਣ ਭਰੀ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਅਲੱਗ ਅਲੱਗ ਹੋ ਗਏ ਹੋਣ । ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਰਾਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਰਾਤ ਸਰਵਣ ਨੂੰ ਨੂਰਾਂ ਦੇ ਭਵਿੱਖਤ ਦਾ ਤੌਖਲਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ । ਸਰਵਣ ਸੋਚਾਂ ਦੇ ਸਾਗਰ ਵਿਚ ਲੱਥ ਗਿਆ ; ‘ਰਾਂ ਦਾ ਕੀ ਕੀਤਾ ਜਾਏ !.....ਉਸਨੂੰ ਕੀਹਦੇ ਲੜ ਲਾਇਆ ਜਾਵੇ !..... ਕੋਣ ਇਸ ਡਾਹਲੀਓ ਟੁਟੇ ਬੇਰ ਨੂੰ ਝੋਲੀ ਪਾਏ ਗਾ ?' ਸੋਚਾਂ ਦੀਆਂ ਤੰਦਾਂ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਚਕਰਾ ਦਿਤਾ । ਇਹਨੂੰ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਭੇਜ ਦੇਵਾਂ......ਪਰ ਓਥੇ ਇਹਦਾ ਕੌਣ ਏ ?...... ਹੋਵੇ ਨਾ ਤਾਂ ਇਸ ਨਾਲ ਚਾਦਰ ਪਾ ਲਵਾਂ ? ਉਫ਼ ! ਸਾਰਾ ਪਿੰਡ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਕੀ ਆਖਣਗੇ ? ਬੱਚੇ, ਬੁੱਢੇ ਮੇਰੇ ਵਲ ਉਗਲਾਂ ਚਕਣ ਗੇ .....ਨਹੀਂ...ਨਹੀਂ ...ਇਹ ਮੇਰੀ ਖ਼ੁਦਗਰਜ਼ੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ੧੨੬