ਪੰਨਾ:Agg te ashik.pdf/140

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਕੱਚੇ ਇਰਾਦੇ ਦੇ ਦੇ ਹੋਰ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ |' ਕੀ ਉਹ ਤੇਰਾ ਕੌਲ ਸੱਚ ਏ......ਕੀ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ...' ‘ਹਾਂ ਨੂਰੀ, ਖੁਦਾ ਦੇ ਯਥਾਰਥ ਵਰਗਾ ਸੱਚ ! ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਨੂਰ ਨੇ ਉਪਰ ਹੁੰਦਿਆਂ, ਸਰਵਣ ਦੀ ਛਾਤੀ ਦੁਆਲੇ ਗਲਵਕੜੀ ਪਾ ਲਈ । ਪਵਿੱਤਰ ਦੇ ਸ਼ਗਨ ਦੇ ਦਿਨ ਪਾਈਆਂ ਦੇ ਚੂੜੀਆਂ ਕੜੱਚ ਕੜੱਚ ਕਰਕੇ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ । ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਪੱਬਾਂ ਤੱਕ ਉਹਦਾ ਸਰਰ ਕੰਬ ਉਠਿਆ। ਸਰਵਣ ਦਾ ਗਰਮ ਸਾਹ ਨੂਰਾਂ ਦੀ ਹੱਕ ਵਿਚ ਵੱਜੇ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਨੂਰਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਨੂੰ ਸਰਵਣ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ । ਹੈ ! ਐਨੀ ਲੰਅ ? ਨਰਾਂ ਦੀ ਕੜਿਗੜੀ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਦੁਆਲਓ ਖੋਹਲਦਿਆਂ ਸਰਵਣ ਤਬਕ ਉਠਿਆ । ਕਾਹਲੀ ਕਾਹਲ ਵੰਗਾਂ ਦੇ ਟੋਟੇ ਚੁਕ ਨੂਰਾਂ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਈ। ਉਹਦਾ ਸਰੀਰ ਇੰਜ ਣਰ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਧ ਦੇ ਉਬਾਲ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਛੱਟਾ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ । ਸਰਵਣ ਨੇ ਜਦ ਡਉੜੀ ਦਾ ਬੂਹਾ ਖੋਹਲਿਆ ਤਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਅਮਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖੜੀਆਂ ਸਨ । “ਅੱਗ ਕਿੱਥੇ ਲਗੀ ?' ਸਰਵਣ ਨੇ ਹੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਪੁਛਿਆ । ਪਨਾਹ ਗੀਰਾਂ ਦੇ ਖਲਵਾੜੇ ਨੂੰ ।' ਸਰਵਣ ਲੰਮੀਆਂ ਪਲਾਂਘ ਪੁੱਟਦਾ, ਅੱਗ ਲਗੇ ਖਲਵਾੜੇ ਵਲ ਤੁਰ ਪਿਆ । ‘ਇਹ ਕਾਰਾ ਕਿਸਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਦਸਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ। ਹਾਰਿਆ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਕਮੀਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ 'ਤੇ ਉਤਰ ਆਉਂਦਾ । ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਹਿੰਮਤ ਅਤੇ ਏਕਾ ਏ ਕਿ ਜਲਦੀ ਅੱਗ ਬੁਝਾ ਲਈ ਏ......ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ “ਦਾਣੇ ਦਾਣੇ ਲਈ ਆਤਰ ਹੋਣਾ ਪੈਂਦਾ । ਸਾਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਲੋਂ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਵੇਸਲੇ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ । ੧੩