ਪੰਨਾ:Agg te ashik.pdf/18

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ












੨.

ਪਿੰਡ ਨੂਰਪੁਰ ਵਿਚ ਬਾਬੇ ਵਰਿਆਮੇ ਦਾ ਇਕੋ ਇਕ ਅਜਿਹਾ ਖੂਹ ਸੀ, ਜਿਥੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਸਾਰੀ ਰੌਣਕ ਵਸਦੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ । ਤੁੱਕੇ ਦੀ ‘ਟੱਕ', 'ਟੱਕ' ਸੁਣਦੇ ਹੀ ਕੁੜੀਆਂ-ਚਿੜੀਆਂ, ਮੁਟਿਆਰਾਂ-ਵਿਆਹੀਆਂ, ਅਣ-ਵਿਆਹੀਆਂ, ਘੜੇ ਢਾਕਾਂ ਤੇ ਰਖ ਖੂਹ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਭਰਨ ਤੁਰ ਆਉਂਦੀਆਂ । ਲਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਖੂਹ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਹੋਵੇ-ਵਿਛੜਿਆਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਦੀ ਕੋਈ ਥਾਂ ਹੋਵੇ ! ਉਹ ਘੜੇ ਭਰ ਕੇ ਵੀ ਕਿੰਨਾ ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ-ਸੁੱਖ ਫੋਲਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ । ਵਡੀ ਗਲ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਏਥੇ ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ ਪਾਣੀ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਭਰਿਆਂ ਵੀ ਇਹ ਭਿੱਟਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਾਂਦਾ।
ਗਾਧੀ ਉਤੇ ਉਘਲਾਉਂਦੇ ਸ਼ਮੀਰ ਨੂੰ ਝੁਕ ਆ ਗਈ । ਉਹ ਤ੍ਰਬਕ ਕੇ ਉਠਿਆ । ਉਹਦਾ ਧਿਆਨ ਗਾਚੀ ਕਰਕੇ ਆਂਦੀ ਪਿੱਪਲੀ 'ਤੇ ਪਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਛਿਛਰ ਮਾਰ, ਕਹੀ ਨੂੰ ਚੁਤ, ਪੁਟੇ ਹੋਏ ਟੋਏ ਵਿਚ ਪਿਪਲੀ ਲਾਉਣ ਲੱਗ ਗਿਆ . ਬਲਦ ਰਵਾਂ ਰਵੀਂ ਤੁਰੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਸ਼ਮੀਤਾ ਪਿਪਲੀ ਦੇ ਦੌਰ ਨੂੰ ਥਾਪੜ ਕੇ ਸਵਾਰੀ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ।
ਰੇਸ਼ਮਾਂ ਨੇ ਘੜਾ ਨਸਾਰ ਅਗੋਂ ਭਰ ਕੇ ਔਲੂ ਦੀ ਬੰਨ੍ਹੀ ਉਤੇ ਰਖ

੧੮