ਪੰਨਾ:Agg te ashik.pdf/25

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


ਬਰਕਤੇ ਨੇ ਸਗੋਂ ਮੂੰਹ ਫੇਰ ਦੂਰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਬੀੜ ਵਲ ਵੇਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿਤਾ। ਉਹਨੇ ਬਦੋ-ਬਦੀ ਇਕ ਹੌਕਾ ਭਰਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਤੀਲ੍ਹਾ ਫੜ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉਤੇ ਲੀਕਾਂ ਮਾਰਨ ਲਗ ਪਈ ।
ਖੈਰੁ ਉਠਿਆ ਅਤੇ ਅਛੋਪਲੇ ਹੀ ਉਹਨੇ ਬਰਕਤੇ ਦੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਘੁਟ ਲਿਆ ।
ਹਟ ਪਰੇ, ਖਬਰਦਾਰ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾਇਆ ਤਾਂ !' ਖੈਰੁ ਦੇ ਦੋਵਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਤੋੜਕੇ ਮੂੰਹ ਦੁਆਲਿਓਂ ਲਾਹੁੰਦੀ ਬਰਕਤੇ ਬੋਲੀ ।
ਅੱਜ ਕੀ ਸਰਾਲ੍ਹ ਸੰਘ ਗਈ ਆ ? ਕੀ ਸੱਚੀ ਜਾਨ ?' ਖੈਰੂ ਨੇ ਬੋਹੜਾ ਢੀਠਤਾਈ ਨਾਲ ਪੁਛਿਆ !
'ਸਿਰ ਆਪਣਾ, ਹੋਰ ਕੀ ? ਬਰਕਤੇ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਹਿਰਖੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮਖ਼ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵਹਿਮ ਹੋ ਗਿਆ ਵਹਿਮ ।'
ਹਾਂ; ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਵਹਿਮ ਈ ਹੋਣਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜੁ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿਤਾ | ਦਗੇਬਾਜ਼ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਦਾ।
‘ਕਰਮਾ ਮਾਰੀਏ, ਮਖ਼ ਏਨਾ ਵੀ ਗੁਸਾ ਕੀ ਹੋਇਆ ।' ਉਹਦੀ ਗਲ੍ਹ ਨੂੰ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਛੇੜਦਿਆਂ ਖੈਰੂ ਨੇ ਕਿਹਾ ।
ਆਂਡੇ ਕਿਤੇ ਤੇ ਕੁੜ ਕੂੜ ਕਿਤੇ, ...... ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਗੈਰ ਨਹੀਂ ਜੀਊਂਗਾ, ਨਕਾਹ ਪੜੇਗਾ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ । ਕਿਥੇ ਗਏ ਨੀ ਤੇਰੇ ਵਾਅਦੇ ? ਬਰਕਤੇ ਹਨੇਰੇ ਮਾਰਦੀ ਉਠ ਬੈਠੀ ।
ਪਰ ਮੈਂ ਹੁਣ ਕਦ ਮੁਕਰਨਾ ? ਖੇਰੂ ਦੀ ਚੰਚਲਤਾ ਸੰਜੀਦਗੀ ਵਿਚ ਬਦਲ ਗਈ ।
ਫਿਰਦਾ ਤਾਂ ਨਖਾਫ਼ਲਿਆਂ ਦੀ ਰੇਸ਼ਮਾ ਪਿਛੇ ਆਂ । ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਬਰਕਤੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅੱਥਰੂ ਆ ਗਏ ।
'ਨਹੀਂ, ਇਹ ਕਦੀ ਨਹੀਂ ਹੋਊਗਾ, ਕਦੀ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਸ਼ੁਮੀਰ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਬਣਨਾ; ਮਖ਼ ਮੈਂ ਯਾਰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ । ਖੇਰੂ ਨੇ ਬਰਕਤੇ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿਤਾ !

੨੬