ਪੰਨਾ:Agg te ashik.pdf/37

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦਿੱਕਤ ਆ ਗਈ ਹੈ


ਵਰਜ ਵਰਜ ਕੇ ਹਟ ਗਈ ਸੀ। ਉਹਨੂੰ ਚਾਨਣ ਸੀ ਕਿ ਬਾਬੇ ਵਰਿਆਮੇ ਦੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਕਢਣ ਦੀ ਰੱਟ ਆਖਰ ਕੋਈ ਚੰਦ ਚਾਹੜੇਗੀ। ਇਕ ਦਿਨ ਤੇ ਉਹਦਾ ਇਹ ਸ਼ੰਕਾ ਅਜ ਠੀਕ ਹੀ ਤਾਂ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ।

ਪੱਤਝੜ ਦਾ ਮੌਸਮ ਆ ਗਿਆ। ਰਾਜੇ ਦੀ ਬੀੜ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪੱਤੇ ਝੜ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਨੰਗ ਧੜੰਗੀਆਂ ਟਾਹਣਾਂ, ਅਕਾਸ਼ ਵਲ ਉਠੀਆਂ ਇੰਜ ਲਗਦੀਆਂ ਮਾਨੋ ਪਰਲੋ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਕਬਰਾਂ ਦੇ ਮੁਰਦਿਆਂ ਉਠਕੇ ਰਬ ਦੇ ਖਿਲਾਫ਼ ਬਗਾਵਤ ਕਰ ਦਿਤੀ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਉਦਾਸ ਉਦਾਸ ਮੌਸਮ ਵਿਚ ਸ਼ਮੀਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਪੱਤਝੜ ਸੀ।

ਪੱਤਝੜ ਲੰਘ ਗਈ, ਬਹਾਰ ਤੇ ਹੁਨਾਲ ਲੰਘ ਗਏ। ਮੀਹ ਦਾ ਮੌਸਮ ਆ ਗਿਆ। ਘਰ ਦੀ ਛੱਲੀ ਪੂਣੀ ਵੇਚ ਸ਼ਮੀਰੇ ਨੇ ਬਾਬੇ ਦੇ ਮੁਕਦਮੇ ਉਤੇ ਲਾ ਦਿਤੇ। ਪਰ ਪੁਲਿਸ ਟਾਊਟਾਂ ਦੀਆਂ ਗਵਾਹੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇਕ ਨਾ ਚਲਣ ਦਿਤੀ। ਉਹਦਾ ਚੁਲਬੁਲਾ, ਹਸਦਾ ਚਿਹਰਾ. ਗੰਭੀਰ ਅਤੇ ਲੰਮੂਤਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਚਿੰਤਾ ਚਿੱਖਾ ਬਰਾਬਰ। ਭਾਗੋ ਦੀ ਸਿਹਤ ਵੀ ਜਵਾਬ ਦੇ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਅਕਸਰ ਬੀਮਾਰ ਰਹਿਣ ਲਗੀ। ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਰਜਾਈ ਵਿਚ ਲੰਮੀ ਪਈ ਰਿਹੰਦੀ ਅਤੇ ਬਾਬੇ ਵਜੀਦਪੁਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਧਿਆਉਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ।

ਕਰਜਾਈ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਆ ਜਾਵੇ ਸੌ ਵਾਰ, ਪਰ ਜਵਾਨ ਧੀ ਦੇ ਬਾਪ ਦੀ ਗਲ ਹੋਰ ਹੈ। ਮਿਹਰੂ ਨੇ ਰੇਸ਼ਮਾਂ ਦੇ ਨਿਕਾਹ ਦੀ ਠਾਣ ਲਈ। ਅਜ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜੀ ਰੁਕਨੇ ਆਲੇ ਦੇ ਸੁਨਿਆਰੇ ਵਲ ਗਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਫੀ ਹੋਈ ਰੇਸ਼ਮਾਂ ਦੌੜੀ ਆਈ ਅਤੇ ਸ਼ਮੀਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਨੂੰ ਮੁਕੀਆਂ ਮਾਰਦੀ ਆਖਣ ਲਗੀ ! ‘ਤਾਈ, ਸ਼ਮੀਰੇ ਨੂੰ ਭੇਜੀ, ਮਹੀਂ ਦਾ ਸੰਗ ਫਸ ਗਿਆ ਕਟੀ ਦੇ ਰਸ ਵਿਚ, ਫਾਹਾ ਆ ਚਲਿਆ......'

ਬੂਹਾ ਖੋਹਲ ਸ਼ਮੀਰਾ ਰੇਸ਼ਮਾਂ ਦੇ ਪਿਛੇ ਪਿਛੇ ਕਾਹਲੀ ਕਾਹਲੀ ਤੁਰ

੩੬