ਪੰਨਾ:Agg te ashik.pdf/92

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਉਹਦਾ ਗੁਲੇਲ ਵਰਗਾ ਸਰੀਰ ਕਿਸੇ ਜਜਮਾਨ ਦੇ ਗਲ ਲੱਗੇ ਕਮੀਜ਼ ਦੀ ਵੱਖੀ ਦੇ ਲੰਘਾਰ ਥਾਣੀ ਨਜ਼ਰੀਂ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਪਰ ਮਾਘੀ ਸੀ ਕਿ ਘੜੀਆਂ ਕੋਲੋਂ ਆਪਣੀ ਹਾਰ ਮੰਨਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਉਹਦੀਆਂ ਤਲੂਖਣੀ ਵਰਗੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਅਤੇ ਨੰਗੇ ਪੈਰ ਦਭਲਾਂ ਅਤੇ ਭਖੜੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਮੋੜਦੇ ਚੰਗੀਆਂ ਭਰੀ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ! ਰਾਜੇ ਦੀ ਰਖ਼ ਲੰਘ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਘੜੀ ਰੁਕੀਆਂ । ਅਗੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸੰਘਣੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਬੀੜ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ ਸੀ । ਦੋੜੇ ਆਉਂਦੇ ਦੂਜੇ ਕੁਤਿਆਂ ਨੇ ਪਪਹਲੀ ਦੇ ਬੀ ਚੁਗਦੇ ਕਬੂਤਰਾਂ ਦੀ ਇਕ ਡਾਰ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿਤਾ। ਡਾਰ ਉਡ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਨੂਰਪੁਰ ਨੂੰ ਤੁਰੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਮੜ ਕਟ ਕੇ ਬੀੜ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਉਤੋਂ ਦੀ ਚੱਕਰ ਕੱਟਣ ਲੱਗੀ । ਮਾਘੀ ਦੀਆਂ ਨਿੱਕੀਆਂ ਨਿੱਕੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਡਦੇ ਕਬੂਤਰਾਂ ਦੇ ਪਿਛੇ ਪਿਛੇ ਤੁਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ । ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ! ਜੇ ਕਦੀ ਮੇਰਾ ਜਾਲ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਇਕ ਨਾ ਜਾਣ ਦਿਆਂ । . ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੂਜੇ ਸਾਥੀ ਵੀ ਆਣ ਰਲੇ । ਮਾਘੀ ਨੂੰ ਕਬੂਤਰਾਂ ਵਲ ਬਿੱਟ ਬਿੱਟ ਝਾਕਦਿਆਂ ਵੇਖ ਕੇ ਬਿੱਕਰ ਨੇ ਬੁੱਲਾਂ ਵਿਚ ਹਸਦਿਆਂ ਆਖਿਆ , ਕਿਤੇ ਮਗਰੇ ਨਾ ਉਡ ਜਾਵੀਂ ਕੁਤਿਆਂ ਸਣੇ ।' ਬਿੱਕਰ ਦੀ ਗਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੀ ਢਾਣੀ ਹੱਸਣ ਲਗ ਪਈ । ਮਾਘੀ ਦੀਆਂ ਬਾਚੀਆਂ ਉਤੇ ਉਗੇ ਵਿਰਲੇ ਵਾਲ ਹਿਲੇ ਅਤੇ ਠੋਡੀ ਤੇ ਚਿੜੀ ਪੂੜੇ ਵਰਗੀ ਉਗੀ ਦਾਹੜੀ ਨੂੰ ਸੰਵਾਰਦਿਆਂ ਉਸ ਥੋੜੀ ਦੂਰ ਬਹਿੰਦੀ ਡਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ । “ਲੈ ਭਰਾਵਾ, ਬੰਨ ਜਿਸਤ ਤੇ ਫੰਡ ਘੱਤ ਪੰਜ ਸੱਤ ।” ਇਹ ਗਲ ਆਖ ਕੇ ਮਾਘੀ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਬਦਲਾ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ । ਮਾਘੀ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਬਿੱਕਰ ‘ਭਰਾਵਾ' ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਬਹੁਤਾ ਚਿੜਦਾ । ਅਗੇ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰ ਬਿੱਕਰ ਜਦ ਉਹਦੀ ਜਾਤ 'ਤੇ ਹੱਲਾ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਹ 'ਅੱਛਾ ਭਰਾਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮਰਜ਼ੀ ਕਹਿ' ਆਖ ਕੇ ਇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨੂੰ ਬਰਫ਼ ਵਿਚ ਲਾ ਦੇਂਦਾ ਸੀ । ਅੱਜ ਫਿਰ ਜਦ ਉਹਨੇ ਉਹੀ ਗਲ ਦੁਹਰਾਈ ਤਾਂ ਮਡੇ ਪਹਿਲਾਂ ੮੭