ਕਿੱਸਾ ੧੩੦੫ ਹਿ:੧੮੮੭ ਈ: ਵਿਚ ਨਜ਼ਮ ਕੀਤਾ, ਚੁਨਾਂਚਿ ਉਹ ਲਿਖਦਾ ਹੈ:
ਚੰਦਰ ਬਦਨ ਮਹੀਆਰ ਦੇ ਇਸ਼ਕ ਵਾਲਾ,
ਕਿੱਸਾ ਜੋੜ ਤਮਾਮ ਸੁਣਾਇਆ ਮੈਂ।
ਘਾਇਲ ਆਸ਼ਕਾਂ ਜਾਣ ਪਿਆਸਿਆਂ ਨੂੰ,
ਪਿਆਲਾ ਆਬੇ ਜ਼ਿਲਾਲ ਪਿਆਇਆ ਮੈਂ।
ਅਖੀਂ ਕਿਸ਼ਤੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਆਸ਼ਕਾਂ ਨੇ,
ਐਸਾ ਦਰਦ ਦਰਿਆ ਚਲਾਇਆ ਮੈਂ।
'ਬਹੁਤ ਬਹੁਤ ਆਫਰੀਂ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ',
ਹਿਜਰੀ ਸੰਨ ਜਾਂ ਲਿਖ ਵਿਖਇਆ ਮੈਂ।
(੧੩੦੪ ਹਿਜਰੀ)
ਫਿਰ ਲਿਖਦਾ ਹੈ:
ਤੇਰ੍ਹਾਂ ਸੌ ਤੇ ਚਾਰ ਸੀ ਸੰਨ ਹਿਜਰੀ,
ਕਿਹਾ ਸ਼ਿਅਰ ਜਾਂ ਸੋਜ਼ ਬਿਆਨ ਅੰਦਰ।
ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਫਰਮਾਇਸ਼ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੀ,
ਲਖ ਸ਼ੁਕਰ ਦਰਗਾਹ ਰਹਿਮਾਨ ਅੰਦਰ।
ਇਹ ਕਿੱਸਾ ਗੁਜਰਾਤ ਦੇ ਤਾਜਰਾਨ-ਕੁਤਬ ਸ਼ੇਖ ਇਲਾਹੀ ਬਖਸ਼ ਵ ਰਹੀਮ ਬਖਸ਼ ਅਹਿਮਦੀ ਦੀ ਫਰਮਾਇਸ਼ ਤੇ ਛਾਪਿਆ ਗਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਦੇ ੪੪ ਪੰਨੇ, 11"x7" ਤਕ ਤੀਹ, ਪ੍ਰਤੀ ਪੰਨਾ ੨੦ ਸਤਰਾਂ ਹਨ। ਇਹ ਉਰਦੂ ਅਖਰਾਂ ਵਿਚ ਛਪਿਆ ਹੈ।
ਇਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਸ਼ਿਅਰ ਹੈ:
ਅਵਲ ਹਮਦ ਸਨਾ ਖ਼ੁਦਾ ਤਾਈਂ,
ਜਿਸ ਸਾਜ਼ ਤਮਾਮ ਸਾਮਾਨ ਕੀਤੇ।
ਇਕ 'ਕੁਨ' ਥੀਂ 'ਕੌਨ ਮਕਾਨ' ਕਰਕੇ,
ਅਰਸ਼ ਫ਼ਰਸ਼ ਜ਼ਮੀਨ ਜ਼ਮਾਨ ਕੀਤੇ।
ਕਿੱਸਾ ਲਿਖਣ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬੂਟਾ ਇਉਂ ਦਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਚੰਦਰ ਬਦਨ ਤੇ ਮਹੀਆਰ ਉਸਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਮਿਲੇ ਤੇ ਕਿੱਸਾ ਜੋੜਨ ਲਈ ਆਖਿਆ:
ਇਕ ਰਾਤ ਦੀ ਬਾਤ ਪਰਭਾਤ ਵੇਲੇ,
ਅਖੀਂ ਲਗੀਆਂ ਨਾਲ ਆਰਾਮ ਪਿਆਰੇ।
[੬੩
