ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹਰ ਹੋਣੀ ਨੂੰ ਲੋਕ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਭਾਣਾ ਸਮਝ ਕੇ ਵਡਿਆਂਦੇ ਤੇ ਜਰਦੇ ਸਨ ਤੇ ਹੋਣੀ ਦੇ ਵਿਰੁਧ ਗਿਲਾ ਜਾਂ ਜਤਨ ਕਰਨ ਨੂੰ ਅਉਗਣ ਗਿਣਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਇਸ ਉਤੇ ਸ਼ੰਕਾਂ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ:
ਜੇ ਸਕਤਾ ਸਕਤੇ ਕਉ ਮਾਰੇ ਤਾ ਮਨਿ ਰੋਸ ਨਾ ਹੋਈ॥
ਸਕਤਾ ਸਹਿ ਮਾਰੇ ਪੈ ਵਗੇ ਖਸਮੇ ਸਾ ਪੁਰਸਾਈ
ਜੇ ਕੋਈ ਤਕੜਾ ਕਿਸੇ ਤਕੜੇ ਨੂੰ ਮਾਰੇ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਕੋਈ ਰੋਸ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜੇ ਤਕੜਾ ਮਾੜੇ ਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਤਾਂ ਖਸਮ ਕੋਲੋਂ ਮੈਂ ਪੁਛਾਂਗਾ।
ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਇਹੀ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਹੁੰਦੀ ਮਾਰ ਧਾੜ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਭਾਣਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ, ਮਨੁਖਾਂ ਦੀ ਮੂੜ੍ਹਤਾ ਖ਼ਿਆਲ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਭਾਣਾ ਮੰਨ ਕੇ ਜਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨਾ ਹੀ ਮਨੁਖ ਦੀ ਅਕਲ ਦਾ ਪਰਮ ਮਨੋਰਥ ਸਮਝਿਆ ਹੈ।
ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਸਾਰੀ ਬਾਣੀ ਅਹਿੰਸਾ ਤੇ ਅਮਨ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ ਉੱਤਮ ਅਵਸਥਾ ਦਸਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਰਲੀਆਂ ਦੋਂਹ ਤੁਕਾਂ ਵਿਚ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਅਮਨ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਹਿੰਸਾ ਅਗੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾਨ ਨੂੰ ਨਿੰਦਦੀ ਹੈ।
ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਨੂੰ ਕਸਾਈ ਰਾਜਿਆਂ ਵਜ਼ੀਰਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਗੁਫਾਆਂ ਭੋਰਿਆਂ ਵਿਚ ਵੜੇ ਤਿਆਗੀਆਂ ਦਾ ਸੋਗੀ ਜਿਹਾ ਦੇਸ ਬਣਿਆਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਜਿਥੇ ਜਨਤਾ ਦੇ ਘਰ ਸੁਨਸਾਨ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਪਰ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿਚ ਘੰਟੇ ਖੜਕਦੇ ਤੇ ਦੀਵੇ ਜਗ ਮਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋਣ।
ਉਹ ਸਾਂਝੀਵਾਲ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਹਕਾਂ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ
