(੧੪)
ਪ੍ਯਾਰ ਕਰਕੇ ਅਪਨੇ ਪਾਸ ਬਠਾਲਤੇ ਥੇ ਆਜ ਉਸਕੋ ਪੱਥਰੋਂ ਕੀ ਮਾਰ ਸੇ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹਤੇ ਹੋ ਜੌ ਇਸਕੋ ਮਾਰ ਡਾਲੈਂਗੇ ਤੋ ਇਨ ਸਬ ਸੇਵਕੋਂ ਕੇ ਜੀ ਜੇ ਇਸ ਬਾਤ ਕਾ ਵਿਸਵਾਸ ਜਾਤਾ ਰਹੇਗਾ ਕਿ ਹਮਾਰੇ ਪੀਛੇ ਹਮਾਰੇ ਲੜਕੋਂ ਬਾਲੋਂ ਕਾ ਪਾਲਨ ਨ ਹੋਗਾਂ ਔਰ ਯਿਹ ਭੈ ਹੋ ਜਾਏਗਾ ਕਿ ਜਬ ਹਨ ਮਰਜਾਏਂਗੇ ਤੋ ਹਮਾਰੀ ਸੰਤਾਨ ਕੀ ਯਹੀ ਦਸ਼ਾ ਹੋਗੀ ਜੋ ਬਰਜੁਖ ਸੌਦਾਗਰ ਕੀ ਬੇਟੀ ਕੀ ਹੂਈ ਇਸ ਬਾਤ ਕੋ ਅਪਨੇ ਜੀ ਮੇਂ ਨਿਸਚੇ ਕਰ ਔਰ ਅਲਗ ਹੋਕਰ ਅਵਿਕਾਸ਼ ਪਾਇ ਭਾਗ ਜਾਏਂਗੇ ਔਰ ਬੈਰੀਓਂ ਸੇ ਜਾਇ ਮਿਲੇਂਗੇ ਔਰ ਆਪ ਸੇ ਬੈਰ ਕਰੇਂਗੇ ਜੋ ਉਚਿਤ ਜਾਨਾ ਸੋ ਬਿਨਤੀ ਕਰੀ ਆਗੇ ਆਪ ਕੀ ਜੋ ਇੱਛਾ ਹੋ ਸੋ ਕੀਜੀਏ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨੇ ਇਸ ਬਾਤ ਕੋ ਸੁਨਕੇ ਕਹਾ ਕਿ ਹੈ ਪ੍ਰਬੀਨ ਮੈਨੇ ਤੇਰੇ ਕਹਿਨੇ ਔਰ ਬਰਜੁਖ ਸੌਦਾਗਰ ਪਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਕਰਨੇ ਸੇ ਇਸਕੇ ਪਾਣ ਛੋਡੇ ਜੋ ਯਿਹ ਅਪਨਾ ਭਲਾ ਚਾਹੇ ਤੋ ਆਜ ਹੀ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨਿਕਲ ਜਾਏ ਔਰ ਹਮਾਰੇ ਲੋਕ ਜਾਕੇ ਇਸੇ ਦੇਸ਼ ਨਕਾਲਾ ਦੇ ਆਏਂ ਔਰ ਧਨ ਰਤਨ ਸੇ ਲੈਕੇ ਤਿਨਕੇ ਤਕ ਇਸਕੇ ਘਰ ਕੀ ਸਭ ਵਸਤੁ ਤੋਸ਼ੇਖਾਨੇ ਮੇਂ ਪਹੁੰਚਾਵਂ ਇਸ ਬਾਤ ਕੇ ਸੁਨਤੇ ਹੀ ਬਾਦਸ਼ਾਹੀ ਨੌਕਰ ਗਏ ਔਰ ਉਸਕੇ ਘਰ ਸੇ ਜ਼ੇਵਰ ਕਰਕੇ ਜੋ ਵਸਤ ਉਸ ਛਲੀਏ ਫਕੀਰ ਕੇ ਹਾਥ ਸੇ ਬਚੀ ਥੀ ਸਬ ਕੀ ਸਬ ਲੂਟ ਲਾਏ ਔਰ ਵੁਹ ਲੜਕੀ ਕੇਵਲ ਦਾਈ ਕੇ ਸਾਥ ਕਿਸੀ ਬਨ ਮੇਂ ਜਾ ਪੜੀ ਘਬਰਾਇ ਘਬਰਾਇ ਬਨ ਮੇਂ ਚਾਰੋਂ ਓਰ ਫਿਰਤੀ ਔਰ ਦੁਖਦਾਈ ਸੇ ਕਹਿਤੀ ਕਿ ਅੰਮਾਂ ਐਸਾ ਮੁਝਸੇ
