(੩੩)
ਇਨ ਬਾਤੋਂ ਸੇ ਨਿਰਾਸ ਹੂਆ ਔਰ ਏਕ ਬਰਖ ਕੀ ਅਵਧ ਕਰ ਚਲਨੇ ਕਾ ਮਨੋਰਥ ਕੀਆ ਤਬ ਏਕ ਸੌਦਾਗਰ ਬਚੇ ਨੇ ਜਾਨਾ ਯਿਹ ਅਪਨੇ ਪ੍ਰਾਣ ਯਹਾਂ ਖੋ ਚੁਕਾ ਹੈ ਥੋੜੇ ਬਹੁਤੇ ਰੁਪੱਯੇ ਰਾਹ ਕੇ ਖ਼ਰਚ ਕਰਨੇ ਕੋ ਦੀਏ ਔਰ ਨਾਮ ਪੂਛਾ ਉਸਨੇ ਕਹਾ ਮੁਨੀਰਸਾਮੀ ਏਕ ਬਾਰ ਹੀ ਰੋਤਾ ਪੀਟਤਾ ਜੰਗਲ ਕੀ ਓਰ ਚਲਾ ਕਿਸੀ ਜੰਗਲ ਮੇਂ ਜਾਕਰ ਹਸ ਦੇਤਾ ਔਰ ਕਿਸੀ ਪਹਾੜ ਮੇਂ ਸਿਰ ਟਕਰਾਕੇ ਰੋ ਦੇਤਾ ਪਰ ਪੈਰ ਬਢਾਤਾ ਹੀ ਚਲਾ ਜਾਤਾ ਥਾ ਉਸ ਨਿਰਦਈ ਕਠੋਰ ਚਿਤ ਨੇ ਯਹਾਂ ਐਸੇ ਹੀ ਕਿਤਨੇ ਸ਼ਾਹਜ਼ਾਦੇ ਔਰ ਵਜ਼ੀਰਜ਼ਾਦੇ ਆਏ ਔਰ ਸਾਤੋਂ ਬਾਤੋਂ ਮੇਂ ਫਸ ਫਸਕੇ ਕਿਤਨੇ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ ਔਰ ਬਹੁਤੇਰੇ ਮਰ ਮਿਟੇ ਪਰ ਉਸਕੀ ਏਕ ਬਾਤ ਭੀ ਕੋਈ ਪੂਰੀ ਨ ਕਰ ਸਕਾ ਪਰ ਮੁਨੀਰਸਾਮੀ ਉਸਕੀ ਤਸਵੀਰ ਗਲੇ ਮੇਂ ਡਾਲੇ ਹੂਏ ਜੰਗਲ ਬਜੰਗਲ ਬਗਲਾ ਸਾ ਫਿਰਤਾ ਥਾ ਪਰ ਕਹੀਂ ਅਪਨੇ ਮਨੋਰਥ ਕਾ ਖੋਜ ਨਹੀਂ ਪਾਤਾ ਥਾ ਫਿਰਤੇ ਫਿਰਤੇ ਏਕ ਦਿਨ ਯਮਨ ਕੇ ਸਮੀਪ ਏਕ ਜੰਗਲ ਮੇਂ ਜਾ ਨਿਕਲਾ ਔਰ ਕਿਸੀ ਬ੍ਰਿਖ ਕੇ ਨੀਚੇ ਬੈਠਕਰ ਮੇਘ ਕੇ ਸਮਾਨ ਆਂਖੋਂ ਸੇ ਆਂਸੂ ਕੀ ਧਾਰਾ ਬਹਾਨੇ ਲਗਾ ਹਾਤਮ ਭੀ ਉਸ ਦਿਨ ਵਹੀਂ ਅਖੇਟ ਕੋ ਗਿਆ ਥਾ ਇਤਨੇ ਮੇਂ ਏਕ ਦੁਖ ਸੇ ਭਰਾ ਸ਼ਬਦ ਉਸ ਕੇ ਕਾਨ ਮੇਂ ਪੜਾ ਉਸਨੇ ਅਪਨੇ ਲੋਗੋਂ ਸੇ ਕਹਾ ਕਿ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਕਾ ਸਮਾਚਾਰ ਲਾਓ ਕਿ ਕੌਨ ਦੁਖੀਆ ਹੈ ਜੋ ਐਸਾ ਫੂਟ ਫੂਟ ਰੋਤਾ ਹੈ ਇਤਨੇ ਮੇਂ ਕਈ ਮਨੁਖ ਗਏ ਔਰ ਆਕਰ ਕਹਾ ਕਿ ਇਕ
