(੩੩੯)
ਬਾਵਲੀ ਸੀ ਹੋ ਉਸਕੀ ਤਰਫ਼ ਦੌੜ ਪੜੀ ਔਰ ਉਸਕੇ ਗਲੇ ਸੇ ਲਿਪਟ ਗਈ ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਹਾ ਕਿ ਤੂੰ ਸੱਚਾ ਚਾਹਨੇਵਾਲਾ ਹੈ ਯਿਹ ਮੁਝ ਕੋ ਨਿਸਚਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਅਬ ਜੋ ਕਹੇ ਸੋ ਕਰੂੰ ਮੁਝਕੋ ਸਭ ਅੰਗੀਕਾਰ ਹੈ ਫਿਰ ਅਪਨੀ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਪਰੀ ਨੇ ਕਹਾ ਕਿ ਇਕ ਆਨੰਦ ਸਭਾ ਬਨਾਓ ਉਸਕੇ ਕਹਿਤੇ ਹੀ ਪਰਮ ਰਸੀਲੀ ਰੰਗੀਲੀ ਕਾਂਤਾ ਜੜਾਊ ਸੁਥਰੀ ਗੁਲਾਬੀਓ ਮੈਂ ਰੰਗ ਰੰਗ ਕੀ ਸ਼ਰਾਬੇਂ ਲਾਈਂ ਔਰ ਭਾਂਤ ਭਾਂਤ ਕੇ ਖਾਨੇ ਤਿਆਰ ਹੋਕਰ ਆਏ ਔਰ ਨਾਚ ਰੰਗ ਹੋਨੇ ਲਗਾ ਐਸੇ ਹੀ ਸੁਖ ਚੈਨ ਸੇ ਔਰ ਆਨੰਦ ਸੇ ਏਕ ਮਹੀਨਾਂ ਬੀਤ ਗਿਆ ਔਰ ਵਹਾਂ ਜੋ ਲੋਗ ਕੂਏਂ ਪਰ ਬੈਠੇ ਥੇ ਦਿਨ ਗਿਨ ਰਹੇ ਥੇ ਕਹਿਤੇ ਥੇ ਕਿ ਜੋ ਵੁਹ ਆਜ ਭੀ ਨਾ ਨਿਕਲਾ ਤੋ ਹਮ ਅਪਨੇ ਅਪਨੇ ਘਰ ਚਲੇ ਜਾਵੇਂਗੇ ਇਕੱਤੀਸਵੇਂ ਦਿਨ ਹਾਤਮ ਨੇ ਉਰਕਰਪੁਰੀ ਸੇ ਕਹਾ ਕਿ ਮੁਝਕੋ ਹੋਰ ਭੀ ਕਾਮ ਹੈ ਅਬ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਤਾ ਹੂੰ ਤੁਮ ਅਪਨਾ ਬਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰੋ ਪਰੀ ਬੋਲੀ ਬਹੁਤ ਅੱਛਾ ਹਾਤਮ ਨੇ ਕਹਾ ਜੋ ਤੁਮ ਦ੍ਰਿੜ ਪ੍ਰਤਗਯਾ ਕਰੇ ਔਰ ਹਜ਼ਰਤ ਸੁਲੈਮਾਨ ਕੀ ਕਸਮ ਦੇ ਤਬ ਮੁਝਕੋ ਭਰੋਸਾ ਹੋ ਉਸਨੇ ਸੁਗੰਦ ਖਾਕੇ ਕਹਾ ਕਿ ਤੁਮ ਸੁਚਿਤ ਰਹੋ ਕਿ ਮੈਂ ਅਪਨੇ ਬਚਨ ਸੇ ਕਬੀ ਨਾ ਫਿਰੂੰਗੀ ਤਬ ਉਸਨੇ ਪਰੀਓਂ ਕੋ ਕਹਾ ਕਿ ਇਨ ਦੋਨੋਂ ਕੋ ਉਸੀ ਕੂਏਂ ਪਰ ਪਹੁੰਚਾ ਦੋ ਉਨੋਂ ਨੇ ਏਕ ਹੀ ਉਡਾਰੀ ਮੇਂ ਉਨ ਦੋਨੋਂ ਕੋ ਉਸੀ ਕੂਏਂ ਪਰ ਪਹੁੰਚਾ ਦੀਆ ਸਭ ਲੋਗ ਉਨ ਦੋਨੇਂ ਕੋ ਦੇਖਕਰ ਅਚੰਭੇ ਮੇਂ ਹੂਏ ਔਰ ਉਸਕੇ ਮਾਈ ਬਾਪ ਦੌੜ ਕਰਕੇ ਹਾਤਮ
