(੩੪੧)
ਹੂੰ ਇਸ ਬਾਤ ਕੇ ਸੁਣਤੇ ਹੀ ਸਿਰ ਨੀਚਾ ਕਰ ਲੀਆ ਫਿਰ ਸਿਰ ਉਠਾਕਰ ਬੋਲਾ ਕਿ ਵੁਹ ਕੌਨ ਤੇਰਾ ਵੈਰੀ ਥਾ ਜਿਸਨੇ ਤੁਝਕੋ ਅਜੇਹੀ ਜਗਹ ਪਰ ਭੇਜਾ ਹੈ ਪਹਿਲੇ ਤੋ ਉਸਕਾ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਦੂਸਰਾ ਜੋ ਵਹਾਂ ਗਿਆ ਫਿਰ ਨਹੀਂ ਫਿਰਾ ਜੋ ਕੋਈ ਵਹਾਂ ਜਾਨੇ ਕਾ ਮਨੋਰਥ ਕਰੇ ਵੁਹ ਅਪਨੇ ਪ੍ਰਾਣੋਂ ਸੇ ਹਾਥ ਧੋਏ ਅਰ ਜੀਤੇ ਜੀ ਮਿਰਤਕ ਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਕਾ ਰਸਤਾ ਪਹਿਲੇ ਬਿਸ੍ਰਾਮ ਸੇ ਘਟਤੀ ਨਹੀਂ ਔਰ ਰਸਤੇ ਮੇਂ ਕਤਾਨ ਸ਼ਹਿਰ ਕੇ ਪਾਦਸ਼ਾਹੋਂ ਨੇ ਚੌਕੀ ਬਿਠਾਈ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਕੋਈ ਹਮਾਮ ਬਾਦਗਰਦ ਕੋ ਜਾਯਾ ਚਾਹੇ ਉਸਕੋ ਪਹਿਲੇ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਲਾਓਨਾ ਜਾਨੀਏ ਉਸਕੋ ਅਪਣੇ ਪਾਸ ਬੁਲਾਨੇ ਕਾ ਕਿਆ ਕਾਰਨ ਹੈ ਮਾਰ ਡਾਲਤਾ ਹੈ ਵ ਜੀਤਾ ਛੋੜਤਾ ਹੈ ਯਿਹ ਸੁਨਕਰ ਹਾਤਮ ਨੇ ਕਹਾ ਕਿ ਹੁਸਨ ਬਾਨੋ ਸੁਦਾਗਰ ਕੀ ਬੇਟੀ ਪਰ ਮੁਨੀਰਸਾਮੀ ਪਾਦਸ਼ਾਹਜ਼ਾਦਾ ਆਸ਼ਕ ਹੂਆ ਹੈ ਅਪਨਾ ਘਰਬਾਰ ਛੋਡ ਕਰ ਉਸੀ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਕੀ ਸਰਾਇ ਮੇਂ ਬੈਠ ਰਹਿਆ ਹੈ ਉਸਕੇ ਲੀਏ ਮੈਂ ਕਈ ਬਰਸੋਂ ਸੇ ਦੁਖ ਔਰ ਕਲੇਸ਼ ਸਹਿਤਾ ਫਿਰਤਾ ਹੂੰ ਉਸ ਸੌਦਾਗਰ ਬਚੀ ਕੀ ਛੇ ਬਾਤੇਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਚੁਕਾ ਹੂੰ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਕੀ ਕਿਰਪਾ ਸੇ ਸਾਤਵੀਂ ਬਾਤ ਹਮਾਮ ਬਾਦਗਰਦ ਕੇ ਸਮਾਚਾਰ ਲਾਨੇ ਕੀ ਹੈ ਸੋ ਮੈਂ ਲੇਨੇ ਕੋ ਜਾਤਾ ਹੂੰ ਦੇਖੀਏ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਕਿਆ ਦਖਾਵੇ ਵੁਹ ਬੋਲਾ ਧੰਨਯ ਹੈ ਤੁਝਕੋ ਔਰ ਤੇਰੇ ਮਾਂ ਬਾਪ ਕੋ ਜੋ ਦੂਸਰੇ ਕੇ ਲੀਏ ਅਪਨਾ ਸੁਖ ਚੈਨ ਛੋਡ ਪਰਿਸ਼੍ਰਮ ਔਰ ਅਪਦਾ ਸਹੀ ਪਰ ਉਚਿਤ ਯਿਹ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਮਨੋਰਥ ਕੋ ਮਨ ਸੇ ਦੂਰ ਕਰ ਲੌਟ ਜਾਹ ਔਰ
