(੩੯)
ਵੁਹ ਬਿਚਾਰੀ ਬੱਚੇ ਵਾਲੀ ਹੈ ਉਸਕੇ ਥਨੋਂ ਸੇ ਦੂਧ ਟਪਕ ਰਹਾ ਹੈ ਵੁਹ ਇਸ ਬਾਤ ਕੋ ਸੁਨਕਰ ਡਰਾ ਔਰ ਖੜਾ ਹੋਕਰ ਕਹਿਨੇ ਲਗਾ ਕਿਆ ਤੂੰ ਹਾਤਮ ਹੈ ਜੋ ਐਸੇ ਸਮਯ ਉਸਕੇ ਆਂਡੇ ਆਯਾ ਵੁਹ ਬੋਲਾ ਕਿ ਤੂਨੇ ਕਿਉਂਕਰ ਜਾਨਾ ਉਸਨੇ ਕਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਦ੍ਰਿਸ਼ ਔਰ ਦਯਾ ਸੇ ਪਛਾਨਾ ਕਿ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਮੇਂ ਯਿਹ ਵਿਦਿਤ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਸਭ ਪ੍ਰਾਣੀਓਂ ਪਰ ਦਯਾ ਕਰਤਾ ਹੈ ਪਰ ਯਿਹ ਕਾਰਣ ਜਾਨ ਨਹੀਂ ਪੜਤਾ ਕਿ ਤੂਨੇ ਮੇਰਾ ਅਹਾਰ ਮੇਰੇ ਮੁੰਹ ਸੇ ਕਿਉਂਕਰ ਛੁਡਾਯਾ ਹੈ ਤਬ ਹਾਤਮ ਨੇ ਕਹਾ ਕਿ ਤੂੰ ਕਿਆ ਚਾਹਤਾ ਹੈ ਵੁਹ ਬੋਲਾ ਕਿ ਮੇਰਾ ਅਹਾਰ ਮਾਸ ਹੈ ਜੋ ਪਾਊਂ ਤੋ ਖਾਊਂ ਹਾਤਮ ਨੇ ਕਹਾ ਕਿ ਅੱਛਾ ਜਹਾਂ ਕਾ ਮਾਸ ਚਾਹੇ ਵਹਾਂ ਕਾ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਸੇ ਕਾਟਕਰ ਖਾਹ ਔਰ ਅਪਨਾ ਪੇਟ ਭਰ ਜਹਾਂ ਚਾਹੇ ਵਹਾਂ ਚਲਾ ਜਾਹ ਉਸਨੇ ਕਹਾ ਕਿ ਚੂਤੜ ਕਾ ਮਾਸ ਹੱਡੀ ਸੇ ਬਿਨਾਹੋਤਾ ਹੈ ਜੋ ਵੁਹ ਦੇ ਤੋ ਬਹੁਤਸਾ ਅੱਛਾ ਚਰਲੂੰ ਔਰ ਤੁਮਕੋ ਅਸੀਸ ਦੂੰ ਤਬ ਹਾਤਮ ਨੇ ਉਸੀ ਘਰੀ ਅਪਨੀ ਛੁਰੀ ਨਿਕਾਲ ਔਰ ਏਕ ਲੋਥੜਾ ਚੂਤੜ ਸੇ ਕਾਟਕਰ ਉਸਕੇ ਆਗੇ ਡਾਲ ਦੀਆ ਵੁਹ ਮਾਸ ਉਸਨੇ ਖਾਇਆ ਔਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਕਰ ਕਹਾ ਕਿ ਹੈ ਹਾਤਮ ਐਸੀ ਕਿਆ ਅਪਦਾ ਪੜੀ ਹੈ ਕਿ ਤੂਨੇ ਯਮਨ ਜੈਸੇ ਸ਼ਹਿਰ ਕੋ ਛੋਡਾ ਔਰ ਇਤਨਾ ਕਲੇਸ਼ ਸਹਿਕਰ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਬਨ ਮੇਂ ਆਨ ਪੜਾ ਤਬ ਹਾਤਮ ਨੇ ਕਹਾ ਕਿ ਮੁਨੀਰਸਾਮੀ ਹੁਸਨਬਾਨੋ ਪਰ ਆਸ਼ਕਤ ਹੂਆ ਹੈ ਔਰ ਉਸਕੀ ਤਾਸ ਬਾਤੇਂ ਹੈਂ ਜੋ ਕੋਈ ਉਨ ਕੋ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗਾ ਉਸਕੇ ਸਾਥ ਵੁਹ
