(੮੪)
ਚੀਨ ਕੀ ਓਰ ਬਹੁਤ ਦਿਨੋਂ ਮੇਂ ਚਲਤਾ ਚਲਤਾ ਕਲੇਸ਼ ਸਹਿਤਾ ਸਹਿਤਾ ਏਕ ਜਗਹ ਜਾ ਪਹੁੰਚਾ ਤੋ ਕਿਆ ਦੇਖਤਾ ਹੈ ਕਿ ਏਕ ਮਨੁੱਖਯ ਕੂਏਂ ਪਰ ਖੜਾ ਪਾਨੀ ਭਰਤਾ ਹੈ ਉਸਨੇ ਵਹਾਂ ਜਾਕਰ ਚਾਹਾ ਕਿ ਉਸਕੇ ਹਾਥ ਸੇ ਡੋਲ ਲੇਕਰ ਪਾਨੀ ਪੀਯੇ ਇਤਨੇ ਮੇਂ ਏਕ ਸਾਂਪ ਨੇ ਹਾਥੀ ਕੀ ਸੀ ਸੂੰਡ ਮੂੰਹ ਨਿਕਾਲ ਉਸ ਮਨੁੱਖਯ ਕੋ ਕੂਏਂ ਮੇਂ ਖੀਂਚ ਲੀਆ ਯਿਹ ਦੇਖਕਰ ਹਾਤਮ ਹਾਥ ਮਲ ਕਰ ਕਹਿਨੇ ਲਗਾ ਕਿ ਹੇ ਦੁਸ਼ਟ ਤੂਨੇ ਯਿਹ ਕਿਆ ਕਾਮ ਕੀਆ ਜੋ ਇਸ ਪਰਦੇਸੀ ਕੋ ਲੇਗਿਆ ਵਹਾਂ ਉਸਕੇ ਬਾਲ ਬੱਚੇ ਯਿਹ ਆਸ਼ਾ ਕਰਤੇ ਹੋਂਗੇ ਕਿ ਬਾਬਾ ਜਾਨ ਹਮੇਂ ਕੁਛ ਖਰਚ ਭੇਜੇਗਾ ਯਾ ਆਪ ਹੀ ਲੀਏ ਆਤਾ ਹੋਗਾ ਤੂੰਨੇ ਯਹਾਂ ਇਸਕੇ ਪ੍ਰਾਣ ਹੀ ਲੀਏ ਫਿਰ ਅਪਣੇ ਜੀ ਮੇਂ ਸਮਝਕਰ ਕਹਿਨੇ ਲਗਾ ਕਿ ਹਾਤਮ ਬਡਾ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਯਿਹ ਦਸ਼ਾ ਅਪਨੀ ਆਂਖੋਂ ਸੇ ਦੇਖ ਔਰ ਉਸਕੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨ ਕਰੇਗਾ ਤੋ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਕੋ ਕਿਆ ਮੁਖ ਦਿਖਾਵੇਗਾ ਔਰ ਸੰਸਾਰ ਮੇਂ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਕਿਆ ਕਰੇਗਾ ਯਿਹ ਕਹਿ ਕਰ ਕੂਏਂ ਮੇ ਕੂਦ ਪੜਾ ਅਰ ਥੋੜੀ ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਯਾ ਜਬ ਪੈਰ ਧਰਤੀ ਪਰ ਲਗੇ ਤਉ ਆਂਖੇਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕਰ ਦੇਖਾ ਤੌ ਨਾ ਵੁਹ ਕੂਆਂ ਹੈ ਔਰ ਨਾ ਵੁਹ ਪਾਣੀ ਏਕ ਜਗਹ ਬਹੁਤ ਚੌੜੀ ਸੁਢਾਰ ਬ੍ਰਿਖੋਂ ਸੇ ਹਰੀ ਭਰੀ ਲਹਿਲਹਾਤੀ ਪਾਈ ਔਰ ਉਠ ਬ੍ਰਿਖੋਂ ਮੇਂ ਏਕ ਸੁਥਰਾ ਮਹਿਲ ਚਮਕਤਾ ਦਿਖਾਈ ਦੀਆ ਯਿਹ ਉਸੀ ਕੀ ਓਰ ਚਲਾ ਔਰ ਜੀ ਮੇਂ ਕਹਿਤਾ ਥਾ ਕਿ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਕੋ ਵਹਾਂ ਕਹਾਂ ਲੇ ਗਿਆ ਔਰ ਯਿਹ ਸਭ ਕਹਾਂ ਸੇ ਉਪਜਾ ਇਸੀ
