(੮੮)
ਸ਼ਕਤੀ ਸਭ ਕਾ ਆਸ ਸ੍ਵਾਸ ਕਰਤੇ ਹੈਂ ਇਸ ਲੀਏ ਕਿ ਵੁਹ ਭਲੇ ਕਹਿਲਾਵੇਂ ਔਰ ਜਗਤ ਮੇਂ ਉਨਕਾ ਨਾਮ ਭਲਾਈ ਸੇ ਸੂਰਜ ਕੇ ਸਮਾਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਰਹੇ ਇਤਨਾ ਸੁਨਕਰ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨੇ ਰੋਇ ਦੀਆ ਔਰ ਕਹਾ ਕਿ ਕਿਆ ਕਰੂੰ ਮੇਰੇ ਊਪਰ ਏਕ ਬਿਜਲੀ ਗਿਰੀ ਹੈ ਪਹਿਲੇ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਕਾ ਨਾਮ ਅਦਲਾਬਾਦ ਥਾ ਔਰ ਦੁਰ ਭਾਗ ਲੜਕੀ ਕੇ ਅਨੱਯਾਇ ਸੇ ਬੇਦਾਦ ਨਗਰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ ਯਹਾਂ ਬਿਦੇਸੀ ਮਾਰੇ ਜਾਤੇ ਹੈਂ ਉਨਕਾ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਪਰ ਹੈ ਫਿਰ ਹਾਤਮ ਨੇ ਕਹਾ ਕਿ ਤੂੰ ਉਸਕੋ ਮਾਰ ਕਯੋਂ ਨਹੀਂ ਡਾਲਤਾ ਵੁਹ ਬੋਲਾ ਕਿ ਆਜਤਕ ਕਿਸੀ ਨੇ ਲੜਕੀ ਮਾਰੀ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਭੀ ਮਾਰ ਡਾਲੂੰ ਯਿਹ ਸੁਨਕਰ ਹਾਤਮ ਆਂਖੋਂ ਸੇ ਆਸੂੰ ਭਰ ਕਰ ਕਹਿਨੇ ਲਗਾ ਕਿ ਤੁਮ ਬੇਵਸ ਹੋ ਤੁਮਾਰਾ ਕੁਛ ਵਸ ਨਹੀਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਦੀਨ ਦਿਆਲ ਹੈ ਇਸ ਬੋਝ ਕੋ ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਸੇ ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ ਫਿਰ ਹਾਤਮ ਕੋ ਮਹਿਲ ਮੇਂ ਲੇ ਗਿਆ ਲੜਕੀ ਕਾ ਸਿੰਗਾਰ ਕਰ ਉਸਕੇ ਪਾਸ ਬੈਠਾਲ ਦੀਆ ਉਸਕੋ ਦੇਖਤੇ ਹੀ ਹਾਤਮ ਨੇ ਅਪਨੇ ਮਨ ਮੇਂ ਕਹਾ ਕਿ ਇਸਕੇ ਸਮਾਨ ਅਬ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਮੇਂ ਕੋਈ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪਵੰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ ਔਰ ਉਸਕੀ ਭੀ ਲਾਜ ਛੂਟ ਗਈ ਔਰ ਹਾਤਮ ਕੋ ਪਿਆਰ ਕੀਆ ਔਰ ਰੂਪ ਪਰ ਆਸ਼ਕਤ ਹੋ ਗਈ ਔਰ ਏਕ ਜੜਾਊ ਤਖ਼ਤ ਪਰ ਹਾਤਮ ਕੋ ਬਿਠਲਾ ਕਰ ਆਪ ਸੋਨੇ ਕੀ ਕੁਰਸੀ ਪਰ ਬੈਠੀ ਦਾਈ ਕੋ ਬੁਲਾਕਰ ਕਹਿਨੇ ਲਗੀ ਕਿ ਅੰਮਾਜਾਨ ਮੈਂ ਆਜ ਇਸ ਬਿਦੇਸੀ ਪਰ ਮੋਹਿਤ ਹੂਈ ਹੂੰ ਯਿਹ
