(੩੫੪)
ਚਾਹੀਏ ਜਿਸਨੇ ਇਸ ਸਮਯ ਪਰ ਅਜੇਹੇ ਮਹਾਤਮਾ ਕੋ ਭੇਜਾ ਜਿਸਨੇ ਇਹ ਭੇਦ ਬਤਾਯਾ ਔਰ ਮੁਝਕੋ ਇਸ ਬਿਆਧਿ ਸੇ ਬਚਾਯਾ ਨਹੀਂ ਤੇ ਮੇਰੀ ਬੋਟੀ ਬੋਟੀ ਕਰ ਡਾਲਤੀਂ ਫਿਰਸੋਚ ਕੇ ਦੇਖਾ ਤੋ ਕਿਸੀਕੋ ਜੀਤਾ ਨਾ ਪਾਯਾ ਮੋਹਰਾ ਉਠਾਨੇ ਕਾ ਬਿਚਾਰ ਕੀਆ ਫਿਰ ਸੋਚਾ ਕਿ ਮੋਹਰਾ ਉਠਾਨੇ ਸੇ ਕਹੀਂ ਫਿਰ ਨਾ ਜੀ ਉਠੇ ਔਰ ਮੁਝਕੋ ਖਾ ਜਾਵੇਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਣ ਜਾਏਂ ਔਰ ਯਸ ਬਿਥਾ ਹੋ ਸ਼ੀਘਰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਏ ਯਹਾਂ ਤਕ ਬੈਠਾ ਰਹਾ ਕਿ ਉਨਕੀ ਖਾਲ ਜਲਗਈ ਔਰ ਹੱਡੀ ਪਸਲੀ ਦਿਖਾਈ ਦੇਨੇ ਲਗੀ ਤਬ ਹਾਤਮ ਮੋਹਰੇ ਕੋ ਉਠਾਕੇ ਆਗੇ ਚਲਾ ਥੋੜੇ ਦਿਨੋਂ ਮੇਂ ਏਕ ਅਸ਼ਟਧਾਤ ਕਾ ਜੰਗਲ ਮਿਲਾ ਉਸਕਾ ਏਕ ਏਕ ਟੁਕੜਾ ਗੂਤੀਓਂ ਕੋ ਛੇਦ ਪੈਰ ਪਿੱਠ ਪਰ ਨਿਕਲਤਾ ਥਾ ਔਰ ਜ਼ਖ਼ਮ ਹੋ ਜਾਤੇ ਯਿਹ ਅਪਨੇ ਕੱਪੜੋਂ ਸੇ ਚੀਥੜੇ ਪਾੜ ਕਰ ਜੂਤੀਓਂ ਕੇ ਭੀਤਰ ਰਖਲੇਤਾ ਨਿਦਾਨ ਪੈਰਛਲਤੇ ਹੂਏ ਗਏ ਤਬ ਅਪਨੇ ਮਨ ਮੇਂ ਕਹਿਨੇ ਲਗਾ ਕਿ ਅਰੇ ਹਾਤਮ ਤੁਝਸਾ ਮੂਰਖ ਕੋਈ ਜਗਤ ਮੇਂ ਨ ਹੋਗਾ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਬ੍ਰਿਧ ਮਾਨੁੱਖ ਨੇ ਤੁਝਕੋ ਬਾਰੰਬਾਰ ਰੋਕਾ ਥਾ ਕਿ ਦਹਿਨਾ ਰਸਤਾ ਬਹੁਤ ਬੁਰਾ ਹੈ ਉਧਰ ਸੇ ਨਾ ਜਾਨਾ ਔਰ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਨੇ ਮਾਨੁੱਖਯ ਕੋ ਬੁਧੀ ਦੀ ਹੈ ਕਿ ਭਲਾ ਬੁਰਾ ਪਹਿਚਾਨੇ ਔਰ ਸੋਚ ਬਿਚਾਰ ਕੇ ਚਲੇ ਤੂ ਚੰਗਾ ਭਲਾ ਉਸ ਸੁਗਮ ਮਾਰਗ ਮੇਂ ਬਾਈਂ ਓਰ ਗਿਆ ਥਾ ਫਿਰ ਯਿਹ ਕਿਆ ਮੂਰਖਤਾ ਥੀ ਜੋ ਉਸਕੋ ਛੋਡ ਕਰ ਦਹਿਨੀ ਓਰ ਆਯਾ ਅਰ ਅਬ ਪਛਤਾਨੇ ਸੇ ਕੁਛ ਨਹੀਂ ਹੋਤਾ ਜੋ ਊਪਰ ਅਪਦਾ
