(੧੮)
(੧੮)
ੳ
ਛ ਗੰਧ੍ਰਬ ਤੁਰਕ ਹਿੰਦੂ ਨਿਆਰੇ ਨਿਆਰੇ ਦੇਸਨ ਕੇ ਭੇਸ ਕੋ ਪ੍ਰਭਾਉ ਹੈ॥ ਏਕੈ ਨੈਨ ਏਕੈ ਕਾਨ ਏਕੈ ਦੇਹ ਏਕੈ ਬਾਨ ਖਾਕ ਬਾਦ ਆਤਸ਼ਔਆਬਕੋਰਲਾਉਹੈ॥ ਅਲਹ ਅਭਖ ਸੋਈ ਪੁਰਾਨ ਔ ਕੁਰਾਨ ਸੋਈ ਏਕ ਹਸ ਰੂਪ ਸਬੈ ਏਕ ਹੀ ਬਨਾਉ ਹੈ॥ ੧੬॥ ੮੬॥ ਜੈਸੇ ਏਕ ਆਗ ਤੇ ਕਨੂਕਾ ਕੋਟ ਆਗ ਉਠੇ ਨਿਆਰੇ ਨਿਆਰੇ ਹੁਇ ਕੈ ਫਿਰ ਆਗ ਮੈਂ ਮਿਲਾਹਿੰਗੇ॥ ਜੈਸੇ ਏਕ ਧੂਰ ਤੇ ਅਨੇਕ ਧੂਰ ਪੂਰਤ ਹੈਂ ਧਰ ਕੇ ਕਨੁਕ ਫੇਰ ਧਰ ਹੀ ਸਮਾਹਿੰਗੇ॥ਜੈਸੇ ਏਕ ਆਗ ਤੇ ਕਨੁਕਾ ਕੋਟ ਆਗ ਤੇ ਤਰੰਗ ਆਗ ਉਪਜੇ ਹੈ ਪਾਠ ਕੇ ਤਰੰਗ ਸਬੋ ਪਾਨ ਹੀ ਕਹਾਹਿੰਗੇ। ਤੈਸੇ ਬਿਰੂਪ ਤੇ ਅਭੂਤ ਭੁਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇ ਤਾਹੀਂ ਤੇ ਉਪਜ ਸਬੈ ਤਾਹੀਂ ਮੈਂ ਸਮਾਹਿੰਗੇ॥੧੭॥੮੭॥ ਕੇਤੇ ਕੱਛ ਮੱਛ ਕੇਤੇ ਉਨ ਕਉ ਕਰਤ ਭੱਛ ਕੇ ਤੇ ਅੱਛ ਵੱਛ ਹੁਇ ਸਪੱਛ ਉਡ ਜਾਹਿੰਗੇ॥ ਕੇਤੇ ਨਭ ਬੀਚ ਅੱਛ ਪੱਛ ਕਉ ਕਰੈਂਗੇ ਭੱਛ ਕੇਤੇ ਕਛ ਹੁਇ ਪਚਾਇ ਖਾਇ ਜਾਹਿੰਗੇ॥ ਜਲ ਕਹਾ ਥਲ ਕਹਾਂ ਗਗਨ ਕੇ ਗਉ ਅਨੇ ਕਹਾਂ ਕਾਲ ਕੇ ਬਨਾਏ ਸਬੈ ਕਾਲ ਹੀ ਚਬਾਹਿੰਗੇ॥ ਤੇਜ ਜਿਉਂ ਅਤੇਜ ਮੈਂ ਅਤੇਜ ਜੈਸੇ ਤੇਜ ਲੀਨ ਤਾਹੀਂ ਤੇ ਉਪਜ ਸਬੈ ਤਾਂਹੀ ਮੇਂ ਸਮਾਹਿੰਗੇ॥੧੮॥੮੮॥ ਕੂਕਤ ਫਿਰਤ ਕੇਤੇ ਰੋਵਤ ਮਰਤ ਕੇਤੇ ਜਲ ਮੈ ਡੁਬਤ ਕੇਤੇ ਆਗ ਮੈਂ ਜਰਤ ਹੈਂ॥ ਕੇਤੇ ਗੰਗ ਬਾਸ਼ੀ ਕੇਤੇ ਮਦੀਨਾ ਮੱਕਾ ਨਿਵਾਸੀ ਕੇਤੇ ਕ ਉਦਾਸੀ ਕੇ ਮਾਏਈ ਫਿਰਤ ਹੈਂ॥ਕਰਵਤ ਸਹਤ ਕੇਤੇ ਭੂਮਿ ਮੈਂ ਗਡਤ ਕੇਤੇ ਸੂਆ ਪੈ ਚਢਤ ਕੇਤੇ ਦੂਖ ਕੋ ਭਰਤ ਹੈਂ॥ਗਗਨ ਮੈਂ ਉਡਤ ਕੇਤੇ ਜਮੈਂ ਰਹਤ ਕੇਤੇ ਗ੍ਯਾਨ ਕੇ ਬਿਹੀਨ ਜਕ ਜਾਰੇ ਈ ਮਰਤ ਹੈਂ॥੧੯॥੮੯॥ਸੋਧ ਹਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਬਿਰੋਧ ਹਾਰੇ ਦਾਨੋ ਬਡੇ ਬੋਧ ਹਾਰੇ ਬੋਧਕ,ਪ੍ਰਬੋਧ ਹਾਰੇ ਜਾਪ ਸੀ॥ ਘਸਹਾਰੇ ਚੰਦਨ ਲਗਾਇ ਹਾਰੇ ਚੌ ਆਚਾਰ ਰੂਪ ਪੂਜ ਹਾਰੇ ਪਾਹਨ ਚੜਾਇ ਹਾਰੇ ਲਾਪਸੀ॥ਗਾਹ ਹਾਰੇ ਗੌਰਨ ਮਨਾਇ ਹਾਰੇ ਮੜੀ ਮਟ ਲੀਪ ਹਾਰੇ ਭੀਤ ਨਲ ਗਾਇ ਹਾਰੇ ਛਾਪਸੀ।ਗਾਇ ਹਾਰੇ ਗੰਧ੍ਰਬ ਜਾਇ ਹਾਰੇ ਕਿੰਨਰ ਸਭ ਪਚਹਾਰੇ ਪੰਡਤ ਤਪੰਤ ਹਾਰੇ ਤਾਪਸੀ॥੨॥੯॥ ਤ੍ਵਪ੍ਰਸਾਦਿ॥ ਭੁਯੰਗ ਪ੍ਰਯਾਤਛੰਦ॥ ਨ੍ਰ ਰਾਗੰ ਨ ਰੰਗੰ ਨ ਰੁਪੰ ਨ ਰੇਖੰ॥ ਨ ਮੋਹੰ ਨ ਕੋਹੰ ਨ ਦੋਹੰ ਨ ਦੈਖੰ॥ ਨ ਕਰਮੰ ਭਰਮੰ ਨ ਜਨਮੰ ਨ ਜਾਤੰ॥ ਨ ਮਿਤ੍ਰੰ ਨ ਸ੍ਰਤ੍ਰੰ ਨ ਪਿਤ੍ਰੰ ਨ ਮਾਤੰ ॥੧॥੯੧॥ ਨ ਨੇਹੰ ਨ ਗੇਹੰ ਨ ਕਾਮੰ ਨ ਧਾਮੰ॥ ਨ ਪੁਤ੍ਰੰ ਨ ਮਿਤ੍ਰੰ ਨ ਸ਼ਤ੍ਰੰ ਨ ਭਾਮੰ॥ ਅਲੇਖੰ ਅਭੇਖੰ ਅਜੋਨੀ ਸਰੂਪੰ॥ ਸਦਾਸਿੱਧ ਦਬੁੱਧਿਦਾਇੱਧਰੂਪੰ॥੨॥੯੨॥ ਨਹੀਂਜਾਨਜਾਈਕਛੁਰੂਪਰੇਖੰ॥ ਕਹਾਬਾਸਤਾਕੋਫਿਰੈਕਉਨਭੇਖੰ॥ ਕਹਾਨਾਮਤਾਕੋਕਹਾਕੇਕਹਾਵੈ॥ ਕਹਾ ਕੈਬਖਾਨੋਕਹਾਮੈਂਨਆਵੈ॥੩॥੯੩॥ ਨਰੋਗੰਨਸ਼ੋਨਮੋਹੰਨਮਾਰੰ॥ ਨਕਰਮੰਨਭਰਮੰਨਜਨਮੰਨਜਾਤੰ॥ ਅਦੋਖੰਅਭੇਖੰਅਜੋਨੀਸਰੂਪੇ॥
