(੩੮੦)
ਅਪਨੇ ਲੀਏ ਨਹੀਂ ਕੀਆ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਹੇਤ ਮੁਨੀਰਸਾਮੀ ਕੇ ਲੀਏ ਕੀਆ ਉਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਤੁਮ ਉਸਕੋ ਅੰਗੀਕਾਰ ਕਰੋ ਕਿਉਂਕਿ ਵੁਹ ਬਹੁਤ ਕਾਲ ਸੇ ਤੇਰੇ ਬਿਰਹੋਂ ਮੇਂ ਬਿਆਕੁਲ ਹੋ ਰਹਾ ਹੈ ਇਸ ਲੀਏ ਅਪਨੇ ਇਸ਼ਕ ਕੇ ਬੀਮਾਰ ਕੋ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕਾ ਸ਼ਰਬਤ ਪਿਲਾਨਾ ਭਲਾ ਹੈ ਇਸ ਬਾਤ ਕੋ ਨ ਮਾਨਨਾ ਈਸ਼੍ਵਰ ਕੇ ਸਮੀਪ ਬੁਰਾ ਹੈ ਹੁਸਨਬਾਨੋ ਬੋਲੀ ਕਿ ਅਬ ਤੁਮ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਕੀ ਜਗਹ ਹੋ ਜੋ ਮੇਰੇ ਲੀਏ ਉਚਿਤ ਜਾਨੋ ਸੋਈ ਕਰੋ ਮੁਝਕੋ ਕੁਛ ਭੀ ਕਿਸੀ ਤਰਹ ਸੇ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਇਸ ਬਾਤ ਕੋ ਸੁਨਤੇ ਹੀ ਹਾਤਮ ਨੇ ਮੁਨੀਰਸਾਮੀ ਸ਼ਾਹਜ਼ਾਦੇ ਕੋ ਕਹਿਲਾ ਭੇਜਾ ਕਿ ਤੁਮ ਬਸਤ੍ਰ ਬਦਲ ਐਨ ਬਨ ਤਨ ਕੇ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਆਓ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦਾ ਬੜੇ ਠਾਟ ਔਰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਸੇ ਆਯਾ ਹਾਤਮ ਨੇ ਉਸਕੋ ਭੀ ਏਕ ਜੜਾਊ ਕੁਰਸੀ ਪਰ ਬਿਠਾਯਾ ਹੁਸਨਬਾਨੋ ਨੇ ਜੋ ਪੜਦੇ ਸੇ ਝਾਕ ਕੇ ਦੇਖਾ ਤੋ ਤਨ ਮਨ ਸੇ ਆਸ਼ਕ ਹੂਈ ਔਰ ਨੀਚੇ ਗਰਦਨ ਕੀਏ ਉਠ ਕਰ ਦੂਸਰੇ ਮਕਾਨ ਮੇਂ ਚਲੀ ਗਈ ਹਾਤਮ ਭੀ ਮੁਨੀਰਸਾਮੀ ਕੋ ਲੇਕਰ ਸਰਾਇ ਮੇਂ ਆਯਾ ਰਾਤ ਕੀ ਰਾਤ ਵਹਾਂ ਰਹਾ ਪ੍ਰਾਤਹਕਾਲ ਹੁਸਨ ਬਾਨੋ ਨੇ ਏਕ ਬੜਾ ਮਕਾਨ ਖਾਲੀ ਕਰਵਾਯਾ ਹਾਤਮ ਉਸਮੇਂ ਮੁਨੀਰਸਾਮੀ ਕੇ ਸਮੇਤ ਆਯਾ ਨੌਬਤ ਰਖਵਾ ਦੀ ਔਰ ਬਿਵਾਹ ਕੀ ਤਿਆਰੀ ਹੂਈ ਕਈ ਦਿਨ ਪੀਛੇ ਪਾਦਸ਼ਾਹ ਕੀ ਰੀਤਿ ਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਚਕ ਭੀਜਿਵਾਇ ਦੂਸਰੇ ਦਿਨ ਉਧਰ ਸੇ ਵੁਹ ਭੀ ਉਠ ਕੇ ਬੜੇ ਠਾਟ ਸੇ ਆਈ ਪ੍ਰਾਤਹਕਾਲ ਬਿਵਾਹ ਕੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋਨੇ ਲਗੀ ਮਕਾਨੋਂ ਕੇ
