ਪੰਨਾ:ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਚਾਨਣ.pdf/139

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਉਹਨਾਂ ਸਭਣਾਂ ਲਈ ਜਿਹੜੇ ਏਸ ਛਿਣ ਭੰਗਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਾਸ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, 'ਤੇ ਦੁਖ ਸੁਖ ਦੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਵਿਚ ਸਾਂਝੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿ ਪੂਜਯ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ - ਕਿਸੇ ਪਹਿਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ - ਜਦੋਂ ਬਧ ਇਕ ਬਹਿਮਣ ਸਨ, ਮੰਦਾ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਦਾਲਿਦ ਗਾਮ ਦੇ ਕੋਲ - ਸੋਕੜੇ ਨੇ ਧਰਤੀ ਲੂਹ ਦਿਤੀ, ਪੈਲੀਆਂ ਏਉਂ ਸੜ ਗਈਆਂ, ਕਿ ਬਟੇਰਾ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਲੁਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤਪਦੇ ਸੂਰਜ ਨੇ ਚਸ਼ਮੇ ਚੂਸ ਲਏ, ਘਾ ਤੇ ਬੁਟੀਆਂ ਝੁਲਸ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਨੌਰ ਖੁਰਾਕ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿਚ ਨਸ ਗਏ । ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇਕ ਸੁਕੇ ਨਾਲੇ ਦਿਆਂ ਤਪਦਿਆਂ ਕੰਢਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਪੱਥਰਾਂ ਉਤੇ ਸਾਡੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇਕ ਭੁੱਖੀ ਸ਼ੇਰਨੀ ਪਈ ਵੇਖੀ ਉਹਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਭੁਖ ਸਾਵੀ ਲਾਟ ਵਾਂਗ ਬਲਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਜੀਭ ਚੌਂਕ ਹੈਂਕ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹਦੀ ਟਿਮਕੜੀ ਖੱਲੜੀ ਪਸਲੀਆਂ ਨਾਲ ਝੂਰੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੀਕਰ ਬਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਦੀ ਮੀਹਾਂ ਨਾਲ ਬਦੀ ਹੋਈ ਕਾਹੀ ਪਲਮ ਪੈਂਦੀ ਹੈ । ਤੇ ਉਹਦੇ ਸੁਕੇ ਬਣਾਂ ਨੂੰ ਦੋ ਬੱਚੇ ਭੁਖੇ ਤਰੋੜਦੇ ਤੇ ਚੂਪਦੇ ਸਨ । ਮੋਈ ਮੁਕੀ ਮਾਂ ਵਿਲੂ ਵਿਊ ਕਰਦੇ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਚੱਟਦੀ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਵੱਖੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਂਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜਿਹੜਾ ਭੋਖੜੇ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਤਕੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ । ਇਕ ਮਧਮ ਡਸਕੋਰਾ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਆਪਣੀ ਭੁੱਖੀ ਬੁਬੀ ਰੇਤ ਉਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿਤੀ, ਤੇ ਫੇਰ ਦੁਖ ਭਰੀ ਗਰਜ ਵਿਚ ਦਹਾੜੀ । ਇਹ ਕਠਿਨ ਅਵਸਥਾ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਡੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ੧੧੩ Digitized by Panjab Digital Library / www.panjabdigilib.org