ਪੰਨਾ:ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਚਾਨਣ.pdf/81

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਹੀਰੇ ਲਾਲਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੁਨੀਆ ਸਾਰੀ ਉਸ ਚੁਤਰਫ਼ੀ ਡਿਗਦੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਝਪਣ ਦਾ ਜਤਨ ਕਰਦੀ ਸੀ । ਪਰ ਸਤਵੀਂ ਝਾਕੀ ਇਕ ਰੋਣ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਸੀ, ਕੀ ਵੇਖੇ ਛੇ ਆਦਮੀ ਰੋਂਦੇ ਤੇ ਕੁਰਲਾਂਦੇ, ਮੁੰਹਾਂ ਉਤੇ ਹਥ ਧਰੀ, ਵਿਆਕੁਲ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ । ਇਹ ਸਭ ਡਰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਨੀਂਦ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਸਨ, ਪਰ ਚਤਰ ਤੋਂ ਚਤਰ ਸੁਪਨ-ਖੋਜੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਰਥ ਨਾ ਦਸ ਸਕਿਆ ਰਾਜਾ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ । ਆਂਹਦਾ: “ਮੇਰੇ ਘਰ ਉਤੇ ਕੋਈ ਹਿ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀ ਕੋਈ ਮੇਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਿੰਨਾਂ ਤੋਂ ਕੀ ਭਾਵ ਹੈ ? ਤਦ ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਲੋਕ ਸ਼ੋਕਵਾਨ ਹੋ ਗਏ । ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜੇ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸੱਤ ਚਿੰਨ ਵੇਖੇ ਸਨ ਜਿਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪੜਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਇਕ ਬੁਢਾ ਪੁਰਖ ਮ੍ਰਿਗ-ਸ਼ਾਲਾ ਪਹਿਨੀ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉਤੇ ਆਇਆ; ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਸਾਧੂ, ਨਾਵਾਕਫ਼ ਤੇ ਆਂਹਦਾ ਸੀ ਮੈਨੂੰ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਲੈ ਚਲੋ, ਮੈਂ ਉਹਦੇ ਸੁਪਨੇ ਪੜ੍ਹ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਅਰਧ ਰਾਤ ਦੇ ਸੰਤਾਂ ਸੁਪਨਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਬੋਲਿਆ: “ਮਹਾਰਾਜ ! ਮੈਂ ਏਸ ਵਰੋਸਾਏ ਘਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜਿੱਥੋਂ ਸੂਰਜ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਅਗੇਰੇ ਲਿਸ਼ਕਣ ਵਾਲਾ ਦੇ ਜ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇਗਾ | ਇਹ ਸੱਤੇ ਡਰ ਸੱਤ ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਹਨ ! ਪਹਿਲਾ ਜਿਥੇ ਤੂੰ ਝੰਡਾ , ਚੌੜਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾਂ ਭੁੰਜੇ ਡਿਗਦਾ ਤੇ ਚੁੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖਿਆ, પપ Digitized by Panjab Digital Library / www.panjabdigilib.org