(੫੮) ਅਸਾਂ ਹਸਣੋਂ ਖੇਡਣੋਂ ਨਹੀਂ ਮੁੜਨਾ ਜਦੋਂ ਤੀਕ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਚੋਗ ਗੁਰ ਜੀ ਨੱਢੀ ਹੀਰ ਪਿੱਛੇ ਮੈਂ ਫ਼ਕੀਰ ਹੋਇਆ ਪਯਾ ਦੁੱਖ ਜੋ ਲਿਆ ਸਿਰ ਭੋਗ ਗੂਰ ਜੀ ਕਿਸਨੇ ਖੂਸ਼ੀ ਵਿਖਾਵਣੀ ਆਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਭਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਆ ਹੈ ਸੋਗ ਗੁਰ ਜੀ ਰੱਬ ਮੇਲਸੀ ਤੇ ਐਵੇਂ ਜਾ ਮਿਲਸਾਂ ਧੁਰੋਂ ਲਿੱਖਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸੰਜੋਗ ਗੁਰ ਜੀ ਲਾਹੌਰੀ ਮੂੰਦਰਾਂ ਲਾਹ ਕਰ ਕੰਨ ਸਾਬਤ ਜੇਹੜੀ ਹੋਵਣੀ ਏਂ ਸੋਈ ਹੋਰ ਗੁਰ ਜੀ
ਨਾਥ ਜੀ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਕੇ ਜਵਾਬ ਦੇਣਾ। ਹੁੰਦੀ ਖ਼ਬਰ ਜੱਟਾ ਜੇਤੂੰ ਹੈਂ ਐਸਾ ਤੈ'ਨੂੰ ਜੋਗਦੇਪੰਥ ਵਿੱਚ ਵਾੜਦਾਨਾਂ ਨਾਮੈਂ ਪਾਸਬਹਾਉ'ਦਾਆਉਂ ਦੇ ਨੰਤੇਰ ਛੱਤਿਆਂਨੂੰ ਕਦੀ ਝਾੜਦਾ ਨਾਂ ਕਾਹਨੂੰਖ਼ਾਕ ਰੁਮਾਉ'ਦਾ ਤਨ ਤੇਰੇਗਲ ਸੇਹਲੀਆਂ ਰੂੰਦਕੇ ਸਾੜਦਾਨਾਂ ਲਾਹੋਰੀ ਜਾਣਦਾ ਅੰਤਜੇਜੇਹੀ ਕਰਣੀਛੁਰੀ ਪਕੜਤੇਹੇਕੰਨਪਾੜਦਾਨਾਂ ਲੀ ਜਵਾਬ ਰਾਂਝਾ ਕੂ ਸਤਗੁਰ ਸੇਵਲੰਗਰਬਾਰਾਂਬਰਸਦੱਸੋਏਥੇਬੇਠਕਿਸਨੇਉਮਰਗਾਲਣੀਏ' _ ਮੰਗ ਖਾਣਨੂੰਨਹੀ'ਮ' ਫ਼ਕਰਹੋਇਆਤੇਟ£ਏ'ਦੀਮੱਰਕਿਸਬਾਲਣੀਏ' _ ਦੱਸਨਬੋਲਣੋਬੈਦ ਨਸੀਹਤ ਤੇਰੀ ਚਿਨਵਿੱਚਕਰੂਦਜਿਉਂਡਾਲਨੀਏ'! ਏਸਵਾਸਤੇ ਆਨਕੇ ਜੋਗਲਿਆ ਇਕਯਾਰਦੀ ਰੱਲ ਮੈਂ ਪਾਲੀ ਏ' ਹੋਣਾ ਜੋ ਹੈ ਨਿਹ ੁਕਮ ਹੱਥੀ ਵਨ ਲਤਿਸਦੀਰਿਓ ਰਤ
੨੨. ੪
ਦੋਵੇਂ ਨੋਣਮੁੱਠੇ ਹੀਰ ਹੁਸਨ ਪਿੱਛੇ ਮੌਝੀ' ਚਾਰੀਆਂ ਮੈਂ' ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਗੁਰਜੀਂ _
ਡੋਲੀ ਹੀਰਨੂੰ ਪਾਲੈਗਏ ਖੇੜੇ ਮੇਗਾ ਪੁਛਿੱਆ ਕਿਸੇ ਨਹਾਲ ਗੂਰ ਜੀ ਓਧਰਹੀਰਗਈ ਏਧਰਮੈਂ ਅਇਆਤੇਰਾਦਰਨੱਤਾ ਭਾਲ ਭਾਲਗੂਰਜੀ ਨਿਗ੍ਰਾਸਾਫ਼ਹੇਆਸ਼ਕਾਂਸ਼ਾਦਕਾਂਦੀਨ ਕੋਈ ਹੋਰਵਿਚਾਰਖਿਆਲਗੂਰਜੀ
