(੧੧੨)
ਦਾ ਸ਼ੁਕਰ ਕਰਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਆਪਣੀ ਬਹਾਦਰ ਅਰਧੰਗੀ ਨੂੰ ਗਲ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ, ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਰਹਿਮਤ ਅਲੀ ਰਣਜੀਤ ਕੌਰ ਦੇ ਪੈਰੀਂ ਆ ਪਿਆ ਅਤੇ ਤਿੰਨੇ ਜੱਲਾਦ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਿਪਾਹੀ ਵੀ ਤਲਵਾਰਾਂ ਸੁੱਟ ਕੇ ਕਦਮਾਂ ਤੇ ਆ ਡਿੱਗੇ।
ਰਣਜੀਤ ਕੌਰ ਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਤੇ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਬਾਹਰ ਕਿਲੇ ਵਿਚ ਆਈ, ਕਿਲੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਿਪਾਹੀ ਜੋ ਅੰਦਰੋ ਅੰਦਰ ਸੁਲੇਮਨ ਨਾਲ ਘ੍ਰਿਣਾਂ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਡਰਦੇ ਮਾਰੇ ਕੁਸਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਪਾਪੀ ਦਾ ਮਰਨਾ ਸੁਣ ਕੇ ਛਾਲਾਂ ਮਾਰਨ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਰਣਜੀਤ ਕੌਰ ਨੂੰ ਰੱਬ ਦੀ ਘੱਲੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਸਮਝ ਕੇ ਉਸਦੇ ਪੈਰੀਂ ਪਏ। ਰਣਜੀਤ ਕੌਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਤਹਿ ਖਾਨਿਆਂ ਵਿਚ ਵਸੇ ਹੋਏ ਕੈਦੀਆਂ ਨੂੰ ਕੱਢ ਕੇ ਮੁੜ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਹਵਾ ਲੁਆਉਣ ਦੀ ਅਜੇਹੀ ਤੀਬਰ ਅਭਿਲਾਖਾ ਸੀ ਕਿ ਓਹ ਥੱਕੀ ਟੁਟੀ ਅਤੇ ਜ਼ਖਮਾਂ ਨਾਲ ਚੂਰ ਹੋਣ ਪਰ ਵੀ ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਰਹਿਮਤ ਅਲੀ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਤਹਿਖਾਨਿਆਂ ਵਿਚ ਗਈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕੈਦੀਆਂ ਨੂੰ ਜੋ ਹੁਣ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ੩੩ ਸਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕਈ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵੀ ਸਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਲਿਆਈ, ਸੁਲੇਮਾਨ ਦੀ ਦੁਖੀਆ ਵਹੁਟੀ ਨੂੰ ਰਣਜੀਤ ਕੌਰ ਵੱਡੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਕੇ ਘੁਟ ਘੁਟ ਕੇ ਮਿਲੀ।
ਰਾਤ ਭਰ ਓਥੇ ਡੇਰਾ ਰਿਹਾ, ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਦਿਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਤੇ ਰਣਜੀਤ ਕੌਰ ਨੇ ਜਦ ਤੁਰਨ
