ਪੰਨਾ:ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ.pdf/102

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


ਹੈ ? ਸਤੀਸ਼ ਦੀ ਸਿਹਤ ਤੇ ਵੀ ਕਦੇ ਸਾਰਾ ਕਾਲਜ ਰਸ਼ਕ ਕਰਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੀ ਮਿਹਨਤ, ਸਰੀਰ ਵਲੋਂ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਅਤੇ ਬੇ-ਅਰਾਮੀ ਦਾ ਸਿੱਟਾ -ਅੱਜ ਉਹ ਇਸ ਹਾਲਤ ਤੇ ਆ ਪੁੱਜਾ ਹੈ । ਜੇ ਕਦੀ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਹੀ ਉਹ ਆਪਣੀ ਬੀਮਾਰੀ ਵਲ ਧਿਆਨ ਦੇਂਦਾ , ਤਾਂ ਗੱਲ ਕਦੇ ਇੱਥੇ ਤਕ ਨਾ ਪੁਜਦੀ - ਪਰ ਫਿਰ ਪਾਰਟੀ ਦਾ ਕੀ ਬਣਦਾ ? ਕੌਣ ਪਿੰਡ ਪਿੰਡ ਤੇ ਘਰ ਘਰ ਫਿਰ ਕੇ ਚੰਦੇ ਉਗਰਾ ਹੁੰਦਾ ? ਕੌਣ ਅਨਪੜ੍ਹ ਪੇਂਡੂਆਂ ਦੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਹਲ, ਪੰਜਾਲੀ ਅਤੇ ਖੇਤਾਂ ਤਕ ਹੀ ਸੀਮਤ ਹੈ, ਵਿਦਿਆ ਰਾਹੀਂ ਬਾਹਰਲੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇਂਦਾ ? ........... ਤੇ ਹੋਰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿੰਨਾ ਕੁਝ ਉਹ ਸੋਚੀ ਗਈ । ਅੱਜ ਵਰਗੀ ਮਾਨਸਿਕ ਖਿੱਚੋਤਾਣ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਈ । ਜਿਹੜੀ ਦੁਆਈ, ਖ਼ੁਰਾਕ ਜਾਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦਸਦਾ ਉਹ ਹਰ ਹੀਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਿਆਂ ਕਰਨ ਦਾ ਜਤਨ ਕਰਦੀ । ਉਸ ਦਾ ਫਿਰ ਇਕ ਹਾਉਕਾ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਕਾਸ਼ ! ਕੋਈ ਐਸੀ, ਸੰਜੀਵਨੀ ਬੂਟੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸਤੀਸ਼ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।’......... ਤੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਉਹ ਸਤੀਸ਼ ਦੀ ਮੰਜੀ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ ਰਸੋਈ ਵਲ ਤੁਰ ਪਈ ।
ਲਾਗਲੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਘੜਿਆਲ ਨੇ ਬਾਰਾਂ ਖੜਕਾਏ । ਸਤੀਸ਼ ਦੀ ਅੱਖ ਖੁਲ ਗਈ । ਸ਼ਾਂਤਾ ਦਾ ਮੰਜਾ ਖ਼ਾਲੀ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਜਿਹਾ ਹੋਇਆ । ਉਸ ਨੇ ਇਧਰ ਉਧਰ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆਂ। ਪਿਛਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚੋਂ ਆ ਰਹੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉੱਥੇ ਇਕ ਦੀਵਾ ਜੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਸ਼ਾਤਾ ਗਲ ਵਿਚ ਪੱਲੁ ਪਾਈ ਅਰਦਾਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ।

 

ਪੀਰ ਦੀ ਕਬਰ ਤੇ

੧੦੨