ਪੰਨਾ:ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ.pdf/121

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


ਪੰਛੀ ਅਤੇ ਪਰਦੇਸੀ ਕਿਸੇ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ । ਪਰ ਜੀ ! ਅਗੇ ਅਜ਼ਮਾਇਆ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਤੁਸੀਂ ਚਲੇ ਜਾਵੋਗੇ ? ਇਸ ਅਭਾਗੀ ਜਿੰਦਰ ਨੂੰ ਤੜਫ ਦੀ ਛਡ ਕੇ ? ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਰਸ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ ? ਕਿਸੇ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਲਿਤਾੜ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਇਥੋਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ ਸਕੋਗੇ ? ਕਿਸੇ ਰਾਹੀ ਦਾ ਤੁਸਾਂ ਹੱਬ ਫੜਿਆ, ਪਰ ਮੰਜ਼ਲ ਤੀਕ ਉਸ ਦਾ ਸਾਥ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਿਖੜ ਜਾਵੋਗੇ, ਓ ਪੱਥਰ ਦਿਲ ਰਾਜਨ ।
ਇਹਨਾਂ ਕਮਰਿਆਂ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾਂ ਸੁੰਨਸਾਨ ਮਚ ਜਾਵੇਗੀ, ਭਾਂ ਭਾਂ ਕਰੇਗਾ ਇਹ ਹੋਟਲ । ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਲੇ ਗਏ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਕ ਪਰਲੋ ਆਵੇਗੀ, ਤੁਫ਼ਾਨ ਉਠਣਗੇ ਅਤੇ ਇਹ ਧਰਤੀ ਪਾਟ ਜਾਵੇਗੀ । ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਛੋੜਾ ਨਹੀਂ ਸਹਾਰ ਸਕੇਗੀ।
ਮੈਂ ਜਦੋਂ ਫਿਰ ਇਥੋਂ ਲੰਘੇਗੀ ਤਾਂ ਇਹ ਹੋਟਲ ਤੁਹਾਡੇ ਬਗੈਰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰੀ ਕੀ ਹਾਲਤ ਹੋਵੇਗੀ ! ਜਦੋਂ ਅੱਖੀਆਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਭ ਲਭ ਕੇ ਥੱਕ ਜਾਣਗੀਆਂ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝਾਵਾਂਗੀ ? ਤੁਹਾਡੀ ਮਿੱਠੀ ਅਵਾਜ਼ ਲਈ ਤਰਸ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਸੱਲੀ ਦੇ ਵਾਂਗੀ ?
ਮੇਰਾ ਦਿਮਾਗ ਅੱਜ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ । ਸੋਚਦੇ ਹੋਵੋਗੇ . ਕਿ ਇਹ ਝੱਲੀ ਕੀ ਅਰਲ ਬਰਲ ਲਿਖ ਗਈ ਹੈ ਪਰ ਬੇਬਸ ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਦੇਵਤਾ !
ਜਿਹੜੀ ਤੁਹਾਡੀ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਹੈ-
ਜਿੰਦਰ
ਜਿੰਦਰ ਨੇ ਕਾਫ਼ੀ ਚਿਰ ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਹਾਜਨ ਨਾ

 
ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ
੧੨੩