ਪੰਨਾ:ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ.pdf/124

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


ਨਾ ਉਸ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਪਾਉਣ ਦਾ ਚਾਅ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਾਲਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਤੀ ਸੁੱਤਿਆਂ ਸੁੱਤਿਆਂ ਤੁਭਕ ਪੈਂਦੀ ।"ਰਾਜਨ ! ਰਾਜਨ" ਆਖ ਕੇ ਬਾਹਰ ਵਲ ਨਸ ਪੈਂਦੀ । ਦਿਨੋਂ ਦਿਨ ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਧੇਰੇ ਹੀ ਖ਼ਰਾਬ ਹੁੰਦੀ ਗਈ ।
ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਪਰਸਿੱਧ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਡਾਕਟਰ ਵਿੱਗ ਨੇ ਜਿੰਦਰ ਦੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਦਸਿਆ, "ਮੈਂ ਜਿੰਦਰ ਦੇ ਮਾਈਂਡ ਨੂੰ ਸਟੱਡੀ ਕੀਤਾ ਹੈ । ਇਸ ਦੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਸ਼ਾਕ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੈ । ਇਸ ਦਾ ਇਲਾਜ ਉਸ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੀ ਹੈ । ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਟੇਸ਼ਨ ਤੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਕਾਫੀ ਸੈਂਨਸ ਵਿਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ । ਉਥੇ ਇਸ ਨੂੰ ਆਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਅੱਜ ਉਹ ਆ , ਜਾਵੇ ।"
ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਲੀ, ਵੱਡੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਦੇ ਪਲੈਟ ਫ਼ਾਰਮ ਤੇ ਭੱਦੀ ਵੇਖੋਗੇ । ਉਹ ਪਲੈਟ ਫਾਰਮ ਦੇ ਲਾਗੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ । ਗੱਡੀ ਦਾ ਇਕ ਟੁੱਟਾ ਹੋਇਆ ਕੈਬਿਨ ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਹੈ......

 

ਆਸ ਹੈ ਬਾਕੀ

੧੨੬