ਪੰਨਾ:ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ.pdf/130

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


ਬਣਾਇਆ ਇਕ ਹਾਰ ਖ਼ਰੀਦ ਲਿਆ । ਦਿਨ ਡੁਬਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਸੀ, ਸੁ ਮੈਂ ਕੁਝ ਮੋਮ-ਬਤੀਆਂ, ਪਟਾਕੇ, ਮਠਿਆਈ ਆਦਿ ਖ਼ਰੀਦ ਕੇ ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਦੀ ਕੀਤੀ ।
ਘਰ ਪਹੁੰਚਣ ਤੇ ਕਾਫ਼ੀ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਚੁਕਿਆ ਸੀ । ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੱਥ ਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰਿਆਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਤਾ ਲਗਦਾ । ਮੈਂ ਆਸ਼ਾ ਨੂੰ ਅਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ। ਉਹ ਨਾ ਬੋਲੀ । ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਬੱਚੀ ਹੈ, ਸੌਂ ਗਈ ਹੋਵੇਗੀ | ਮੋਮਬਤੀ ਜਗਾਈ । ਆਸ਼ਾ ਮੰਜੇ ਤੇ ਪਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਲਟੀਆਂ ਕਰ ਕਰ ਕੇ ਢੇਰ ਲਾਏ ਹੋਏ ਸਨ । ਮੈਂ ਵੇਖ ਕੇ ਘਬਰਾ ਗਿਆ । ਮੈਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੈ ਗਈ । ਮੈਂ ਚੀਕ ਉਠਿਆ, ‘ਆਸ਼ਾ ! ਉਹ ਬੋਲੀ, 'ਬਾਬਾ, ਮੇਰਾ ਹਾਰ ? ਮੈਂ ਹਾਰ ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ-ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋਈ, ਪਰ ਉਠਣ ਜੋਗੀ ਹਿੰਮਤ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਗੁਆਚ ਚੁਕੀ ਸੀ ।
‘ਆਸ਼ਾ ! ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਹੋਇਆ ਹੈ ?' ਮੈਂ ਪੁਛਿਆ ।
ਉਸ ਆਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਨਿੰਮੀ ਦੀ ਝਾਈ ਆਈ ਸੀ । ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ-ਤੇਰਾ ਬਾਬਾ ਕਿੱਥੇ ਐ ?
ਮੈਂ ਆਖਿਆ-ਮੇਰਾ ਹਾਰ ਲੈਣ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ । ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਪਤਾਸੇ ਦਿੱਤੇ । ਮੈਂ ਖਾਣ ਲਗ ਪਈ ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਚਲੀ ... ਤੇ ... ਤੇ.....' ਉਸ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਥਿੜਕਣ ਲਗ ਪਈ ।
ਮੈਂ ਘੜੇ ਵਿਚੋਂ ਪਾਣੀ ਪਾਣ ਲਗਾ ਤਾਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਦਲੀਜ਼ ਦੇ ਕੋਲ ਕੁਝ ਮਾਸ, ਸੰਧੂਰ, ਫੁਲ, ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਇਕ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਕੁੱਜਾ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ । ਪਾਣੀ ਆਸ਼ਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਪਾਇਆ, ਪਰ ਉਸ

 

ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ

੧੩੨