ਪੰਨਾ:ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ.pdf/69

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


ਜਾਵੇਗਾ । ਤੂੰ ਬੀ. ਏ. ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਜਹੀ ਨੌਕਰੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ।"
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਮੇਸ਼ ਵੀ ਚੁੱਪ ਕਰ ਰਹਿੰਦਾ ।
ਰਮੇਸ਼ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਸਿਉਣ ਦੀ ਇਕ ਮਸ਼ੀਨ ਸਰਕਾਰ ਵਲੋਂ ਮਿਲ ਗਈ। ਫਿਰ ਮਾਂ-ਪੁੱਤਰ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਗਏ । ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਰਾਤ ਦਿਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਸਿਉਂਦੀ । ਰਮੇਸ਼ ਕਾਲਜ ਵਿਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋ ਗਿਆ । ਅਪਰੈਲ ੧੯੪੯ ਵਿਚ ਉਸ ਨੇ ਬੀ. ਏ. (ਫਾਈਨਲ) ਦਾ ਇਮਤਿਹਾਨ ਦੇਣਾ ਸੀ । ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਰਾਤ ਦਿਨ ਇਕ ਕਰਕੇ ਮਸ਼ੀਨ ਚਲਾਉਂਦੀ ਅਤੇ ਰਮੇਸ਼ ਦਾ ਕਾਲਜ ਦਾ ਖ਼ਰਚ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ । ਉਹ ਆਪ ਕਈ ਵਾਰੀ ਭੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦੀ ਜਾਂ ਮੁੱਠ ਕੁ ਭੁੱਜੇ ਹੋਏ ਛੋਲੇ ਚੱਬ ਕੇ ਉਪਰੋਂ ਪਾਣੀ ਦਾ ਗਲਾਸ ਪੀ ਛਡਦੀ, ਪਰ ਰਮੇਸ਼ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲਗਣ ਦੇਂਦੀ ਕਿ ਅੱਜ ਘਰ ਪੈਸੇ ਨਹੀਂ ਹਨ ਜਾਂ ਆਟਾ ਮੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ । ਉਹ ਸੌ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਕੇ ਵੀ ਰਮੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਖੀ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ । ਉਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਕਿ ਰਮੇਸ਼ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਕਿਸੇ ਹਾਉਕੇ ਦੀ ਵੀ ਭਿਣਕ ਪੈ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਕੋਮਲ ਜਿਹਾ ਦਿਲ ਉਸ ਨਾਲ ਝੁਲਸਿਆ ਜਾਵੇ ।
ਓਦੋਂ ਰਮੇਸ਼ ਫੋਰਥ ਈਅਰ ਵਿਚ ਪੜਦਾ ਸੀ । ਪੜਾਈ ਵਿਚ ਉਹ ਬੜਾ ਲਾਇਕ ਸੀ । ਉਹ ਬੈਠਾ ਬੈਠਾ ਕਿਤੇ ਦਾ ਕਿਤੇ
ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ-
"ਅਪਰੈਲ ਵਿਚ ਬੀ. ਏ. ਦਾ ਇਮਤਿਹਾਨ ਦਿਆਂਗਾ । ਜੂਨ ਵਿਚ ਨਤੀਜਾ ਨਿਕਲੇਗਾ । ਉਤਨਾ ਚਿਰ ਮੈਂ ਅਕੈਡਮੀ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਾਂਗਾ । ਉਥੇ ਸੀਲੈਕਟ ਹੋ ਜਾਣਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ

 
ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ
੬੯