ਪੰਨਾ:ਪ੍ਰੀਤ ਕਹਾਣੀਆਂ.pdf/18

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਹ ਸਫ਼ਾ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਹੈ


ਅਜ ਕਲ ਖੁਫੀਆ ਪੁਲਸ ਦਾ ਅਫਸਰ ਸੀ-ਉਸ ਨੂੰ ਟਕਰ ਪਿਆ। ਉਹ ਨਪੋਲੀਅਨ ਦੇ ਕਈ ਭੇਤਾਂ ਤੋਂ ਵਾਕਫ਼ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਫੋਰੇ ਦੀ ਤੀਵੀਂ ਬਾਰੇ ਕਈ ਗਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਕੇ ਉਹ ਆਪੇ ਤੋਂ ਬਾਹਿਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਫਰਾਂਸ ਜਾਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਫਿਰ ਮਿਸਰ ਪਰਤ ਆਇਆ ਤੇ ਸਿਧਾ ਨਪੋਲੀਅਨ ਦੇ ਮਹੱਲ ਵਿਚ ਜਾ ਪੁਜਾ। ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਅਫਸਰ ਤੋਂ ਵਾਕਫ਼ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਕਿਸੇ ਨੇ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਪਾਈ।
ਨਪੋਲੀਅਨ ਦੇ ਸੌਣ-ਕਮਰੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਮਾਮੂਲੀ ਧਕੇ ਨਾਲ ਖੁਲ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਅਤ ਸਜੇ ਹੋਏ ਪਲੰਘ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਅਧ-ਨੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਲੰਮੀ ਪਈ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਖਾਂ ਚੋਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਨਿਕਲਣ ਲਗ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਇਕ ਦਮ ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਲੀ ਮਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਇਜ਼ਤ ਨੂੰ ਵਟਾ ਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੀਵੀਂ ਨੂੰ ਇੰਨੀ ਸਸਤੀ ਮੌਤੇ ਮਾਰਨਾ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਾ ਲਗਾ। ਕਮਰੇ ਦੀ ਨੁਕਰੇਂ ਇਕ ਚਮੜੇ ਦਾ ਬੈਂਤ ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰੀਂ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਹਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਤਾੜ ਤਾੜ ਕਰ ਕੇ ਵਹੁਟੀ ਦੇ ਨੰਗੇ ਜਿਸਮ ਪੁਰ ਬੈਂਤ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿਤੇ। ਮੈਡਮ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਮਹੱਲ ਨੂੰ ਸਿਰ ਪੁਰ ਚੁਕ ਲਿਆ। ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਦੌੜਦੇ ਆਏ, ਪਰ ਫੋਰੋ ਹਥੋਂ ਮੈਡਮ ਨੂੰ ਛੁੜਾਣ ਦਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹੀਆ ਨਾ ਪਿਆ।
ਅਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਹ ਚੀਕ ਚਿਹਾੜਾ ਸੁਣ ਕੇ ਨਪੋਲੀਅਨ ਨਾਲ ਦੇ ਕਮਰਿਉਂ ਨਿਕਲਿਆ। ਫੋਰੇ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਉਸ ਵਲ ਵਧਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੇ ਹਥ ਵਿਚ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਡੇ ਸ਼ਹਿਨਸ਼ਾਹ ਦੀ ਜਾਨ ਸੀ। ਉਹ ਦੰਦ ਪੀਹ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲਗਾ-"ਬਦਮਾਸ਼, ਕਮੀਨਾ ਤੇ ਲਫੰਗਾ ਸਮਝਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਫਰਾਂਸ ਭੇਜਕੇ ਪਿਛੋਂ ਇਸ ਵੇਸਵਾ ਨਾਲ ਖੁਲ੍ਹੀ ਐਸ਼ ਕਰਦਾ ਰਹੇਗਾ। ਵੇਖ! ਹੁਣ

-੧੮-