੪੭੪
ਧ੍ਯਾਇ ੮੬
ਚੋ: ਚਾਰ ਮਾਸ ਬਰਖਾ ਡਰ ਰਹਯੋ॥ ਕਾਹੂ ਮਰਮ ਨ ਤਾ ਕੋ
ਲਹ੍ਯੋ॥ ਅਤਿਥਿ ਜਾਨ ਸਬ ਸੇਵਨ ਲਾਗੇ॥ ਵਿਸ਼ਨੁ
ਹੇਤੁ ਤਾ ਸੋਂ ਅਨੁਰਾਗੇ!! ਵਾਂ ਕੋ ਭੇਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਬਚਾਨ੍ਯੋਂ॥
ਕਾਹੂੰਸ੍ਯੋਂ ਤਿਨ ਨਾਹਿ ਬਖਾਨ੍ਯੋਂ॥
ਮਹਾਰਾਜ ਏਕ ਦਿਨ ਬਲਦੇਵ ਜੀਭੀ ਜਿਮਾਨੇ ਅਰਜੁਨ ਕੋ ਸਾਧ ਕਰ ਲਿਵਾਇ ਲੇਗਏ ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਭੋਜਨ ਕਰਨੇ ਬੈਠੇ ਤਯੋਂ ਚੰਦ੍ਰ ਬਦਨੀ ਮ੍ਰਿਗਲੋਚਨੀ ਸੁਭੱਦ੍ਰਾ ਜੀਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਆਈ ਦੇਖਤੇ ਹੀ ਉਧਰ ਤੋ ਅਰਜੁਨ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਸਭ ਕੀ ਡੀਠਬਚਾਇ ਫਿਰ ਫਿਰ ਦੇਖਨੇ ਲਗੇ ਔ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਯਿਹ ਬਿਚਾਰ ਕਰਨੇ ਕਿ ਦੇਖੀਏ ਬਿਧਾਤਾ ਕਬ ਜਨਮ ਪੱਤ੍ਰੀ ਕੀ ਬਿਧਿ ਮਿਲਾਵੈ ਔ॥ ਇਧਰ ਸੁਭੱਦ੍ਰਾ ਜੀ ਇਨਕੇ ਰੂਪ ਕੀ ਛਟਾ ਦੇਖ ਰੀਝ ਤਨ ਮਨ ਸੇ ਯੋਂ ਕਹਿਤੀ ਥੀ ਕਿ॥
ਚੋ: ਹੈ ਕੋਉ ਨ੍ਰਿਪਤਿ ਨਾਹਿ ਸੰਨ੍ਯਾਸੀ॥ ਕਾ ਕਾਰਣ ਯਿਹ
ਭਯੋ ਉਦਾਸੀ॥
ਮਹਾਰਾਜ ਇਤਨਾ ਕਹਿ ਉਧਰ ਤੋਂ ਸਭੱਦ੍ਰਾ ਜੀ ਘਰ ਮੇਂ ਜਾਇ ਪਤਿ ਕੇ ਮਿਲਨੇ ਕੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨੇ ਲਗੀ ਔਰ ਇਧਰ ਭੋਜਨ ਕਰ ਅਰਜੁਨ ਅਪਨੇ ਆਸਨ ਪਰ ਆਇ ਪ੍ਰਿਯਾ ਕੇ ਮਿਲਨੇ ਕੀ ਅਨੇਕ ਅਨੇਕ ਪ੍ਰਕਾਰ ਕੀ ਭਾਵਨਾ ਕਰਨੇ ਲਗੇ ਇਸਮੇਂ ਕਿਤਨੇ ਦਿਨ ਪੀਛੇ ਏਕ ਸਮਯ ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰੀ ਕੇ ਦਿਨ ਸਬ ਪੁਰਬਾਸ਼ੀ ਕ੍ਯਾ ਇਸਤੀ ਕੜਾ ਪੁਰਖ ਨਗਰ ਕੇ ਬਾਹਰ ਸ਼ਿਵ ਪੂਜਨ ਕੋ ਗਏ ਤਹਾਂ ਸੁਭੱਦ੍ਰਾ ਜੀ ਅਪਨੀ ਸਖੀ ਸਹੇਲੀਯੋਂ
