੪੮੬
ਧ੍ਯਾਇ ੮੯
ਚੌ: ਚੂਕ ਕਛੂ ਬਾਲਕ ਸੇ ਪਰੈ॥ ਸਾਧ ਨ ਕਬਹੂੰ ਮਨ ਮੇਂ ਧਰੈ
ਮਹਾਰਾਜ ਜਬ ਪਾਰਬਤੀ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਕੋ ਸਮਝਾ ਕਰ ਠਾਂਢਾ ਕੀਯਾ ਤਬ ਭ੍ਰਿਗੁ ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਕੋ ਤਮੋ ਗੁਣ ਮੇਂ ਲੀਨ ਦੇਖ ਚਲ ਖੜੇ ਹੂਏ ਪੁਨਿ ਵੈਕੁੰਠ ਮੇਂ ਗਏ ਜਹਾਂ ਭਗਵਾਨ ਮਣਿਮਯ ਕੰਚਨ ਕੇ ਛਪਰਖਟ ਪਰ ਫੂਲੋਂ ਕੀ ਸੇਜ ਮੇਂ ਲਖ੍ਯਮੀ ਕੇ ਸਾਥ ਸੋਤੇ ਥੇ ਜਾਤੇ ਹੀ ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਕੇ ਹਿਦਯ ਮੇਂ ਏਕ ਲਾਤ ਮਾਰੀ ਐਸੀ ਮਾਰੀ ਕਿ ਵੇ ਨੀਂਦ ਸੇ ਚੌਂਕ ਪੜੇ ਮੁਨਿ ਕੋ ਦੇਖ ਲਖ੍ਯਮੀ ਕੋ ਛੋੜ ਛਪਰਖਟ ਸੇ ਉਤਰ ਹਰਿ ਭ੍ਰਿਗੂ ਜੀ ਕਾ ਪਾਂਵ ਸਿਰ ਆਂਖੋਂ ਸੇ ਲਗਾਇ ਲਗੇ ਦਾਬਨੇ ਔ ਯੋਂ ਕਹਿਨੇ ਕਿਹੇ ਰਿਖਿਰਾਇ ਮੇਰਾ ਅਪਰਾਧ ਖ੍ਯਮਾ ਕੀਜੈ ਮੇਰੇ ਹ੍ਰਿਦਯ ਕਠੋਰ ਕੀ ਚੋਟ ਤੁਮਾਰੇ ਕੋਮਲ ਚਰਣ ਕਮਲ ਮੇਂ ਅਨਜਾਨੇ ਲਗੀ ਯਿਹ ਦੋਖ ਚਿੱਤ ਮੇਂ ਨ ਲੀਜੈ ਇਤਨਾ ਬਚਨ ਪ੍ਰਭੁ ਕੇ ਮੁਖ ਸੇ ਨਿਕਲਤੇ ਹੀ ਭ੍ਰਿਗੁ ਜੀ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਉਸਤਤਿ ਕਰ ਵਿਦਾ ਹੋ ਵਹਾਂ ਆਏ ਜਹਾਂ ਸਰੱਸ੍ਵ੍ਤੀ ਤੀਰ ਪਰ ਸਬ ਰਿਖਿ ਮੁਨਿ ਬੈਠੇ ਥੇ ਆਤੇ ਹੀ ਭ੍ਰਿਗੁ ਜੀ ਨੇ ਤੀਨੋਂ ਦੇਵਤਾਓਂ ਕਾ ਭੇਦ ਸਬ ਜ੍ਯੋਂ ਕਾ ਤ੍ਯੋਂ ਕਹਿ ਸੁਨਾਯਾ ਕਿ॥
ਚੌ:ਬ੍ਰਹਮਾ ਰਾਜਸ ਮੇਂ ਲਪਟਾਨਯੋ॥ ਮਹਾਂਦੇਵ ਤਾਮਸ ਮੇਂ
ਸਾਨਯੋ॥ ਬਿਸ਼ਨੁ ਜੋ ਸ਼ਾਂਤਿਕ ਮਾਹਿ ਪ੍ਰਾਧਨ॥ ਤਿਨਤੇ
ਬਡੋ ਦੇਵਨਹਿ ਆਨ॥ ਸੁਨਤ ਰਿਖਨ ਕੋ ਸੰਸਯ ਗਯੋ
॥ਸਬ ਹੀ ਕੇ ਮਨ ਆਨੰਦ ਭਯੋ॥ ਬਿਸ਼ਨ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਸਬ
ਨੇ ਕਰੀ॥ ਅਬਚਲ ਭਗਤਿ ਹ੍ਰਿਦਯ ਮੇਂ ਧਰੀ॥
