ਪੰਨਾ:ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ਚੌਥੀ ਪੋਥੀ.pdf/59

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ

( ੪੬ )

ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਖੇ ਛੱਡ ਆਉਂਦੇ, ਪਰ ਉਹ ਸਦਾ ਘਰ ਚਲਿਆ ਆਉਂਦਾ। ਓਂੜਕ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰ ਅੇਨੀ ਦੂਰ ਜਾਕੇ ਛੱਡ ਆਏ, ਕਿ ਪਹਿਲੋਂ ਕਦੇ ਨਾ ਲੈਗਏ ਸੇ, ਕਈਆਂ ਦਿਨਾਂ ਮਗਰੋਂ ਕੀ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਕਿ ਵਿਚਾਰਾ ਭੁੱਖਾ ਕਿਆ ਮਾਂਦਾ ਆਪਣੇ ਸਾਈਂ ਦੇ ਦ੍ਵਾਰ ਪੁਰ ਮੋਇਆ ਪਿਆ ਹੈ॥

_________


ਪੰਖੇਰੂਆਂ ਦਾ ਬ੍ਰਿਤਾਂਤ

ਉੱਲੂ

ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹੈ, ਲੋਂ ਘਟਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹਨੇਰਾ ਖਿੱਲਰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,ਉਹ ਸਾਹਮਣੇ ਪੁਰਾਣੀ ਜੇਹੀ ਕਬਰ ਢੱਠੀ ਪਈ ਹੈ, ਦੇਖਣਾ! ਇਕ ਵੱਡਾ ਸਾਰਾ ਪੰਛੀ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੈ, ਕੇਹਾ ਚੁੱਪ ਚੁਪਾਤਾਂ ਚੁਫੇਰੇ ਘੁਮਰ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਆਹ ਲਓ! ਹੁਣ ਉਸ ਸੰਘਣੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਪੁਰ ਜਾ ਬੈਠਿਆ, ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਮਾਰ ਬੋਲ