ਯਾਦਕਰਕਰਕੇ ਜਦ ਗੀਤਗਾਂਉਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਪੱਥਰਪੰਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹੁੱਦੇਦਾਰ-ਉਰੇ ਆ ਜਾ।
ਜਸਵੰਤ(ਉਰੇ ਆਕੇ)-ਹੁਕਮ?
ਹੁੱਦੇਦਾਰ-ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ ਹੈ?
ਜਸਵੰਤ-ਕਟਾਰ ਹੈ।
ਹੁੱਦੇਦਾਰ-ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇਹ।
ਜਸਵੰਤ-ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਪਾਸ ਕੀ ਰੱਖਾਂ?
ਹੁੱਦੇਦਾਰ-ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਮੋੜਨਾ ਕਿਤਨਾ ਬੁਰਾ ਹੈ?
ਜਸਵੰਤ-ਨੀਕ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕਾਰਨ ਤਾਂ ਦੱਸੋ?
ਹੁੱਦੇਦਾਰ-ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਜਸਵੰਤ-ਕਿਸ ਕਸੂਰ ਬਦਲੇ?
ਹੁੱਦੇਦਾਰ-ਕਸੂਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਕੁਛ ਲੋੜ ਹੈ; ਜਦ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਹੋ ਜਾਏਗਾ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ।
ਜਸਵੰਤ-ਫੇਰ ਕੈਦ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਹੁਕਮ ਦਿਓ, ਕੰਮ ਨੇਕ ਹੈ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਹੁੱਦੇਦਾਰ-ਮੈਂ ਕੁਛ ਕਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਮੁੱਦਤ ਤੋਂ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਦੀ ਢੂੰਡ ਵਿਚ ਸਾਂ, ਖ਼ਬਰੇ ਤੇਥੋਂ ਕੰਮ ਚੱਲੇ।
ਜਸਵੰਤ-ਫੇਰ ਮੈਨੂੰ ਬੇਗੁਨਾਹ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਲੋੜ ਬਦਲੇ ਕੈਦ ਕਿਉਂ ਕਰਨਾ?
ਹੱਦੇਦਾਰ-ਮੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ।
ਜਸਵੰਤ-ਇਨਸਾਫ...ਇਨਸਾਫ.. ਇਨ...।
ਹੁੱਦੇਦਾਰ-ਇਨਸਾਫ, ਇਨਸਾਫ, ਇਨਸਾਫ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਲੋੜ ਕਿਉਂ ਪੈਂਦੀ? ਹੁਣ ਬੋਲਣ ਦਾ ਵੇਲਾ ਨਹੀਂ, ਚੁਪਚਾਪ ਟੂਰ ਪਓ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਖ਼ੈਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਜਸਵੰਤ-ਇਕ ਗਲ ਸੁਣ ਲਓ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਲਓ। ਮਲੂਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਭਾਲ ਵਿਚ ਹੋ ਅਰ ਜਿਸ ਮਾਮਲੇ ਦੀ
-੧੫੧-
