ਪੰਨਾ:ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਚਾਨਣ.pdf/107

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਕਾਸ਼ ! ਕੋਈ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਬਚਾ ਸਕੇ ! ਤੇ ਸਾਧਨ ਜ਼ਰੂਰ ਹੋਣਗੇ ! ਪਨਾਹ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰ ਹੋਵੇਗੀ ! ਮਨੁਖ ਪਾਲੇ ਨਾਲ ਮਰਦੇ ਸਨ, ਕਿਸੇ ਪੱਥਰਾਂ ਚੋਂ ਅਗ ਚਿਣਗਾਈ, ਨਿਘੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਸ਼ਿਅਲਾ ਇਹ ਪੱਥਰ ਆਪਣੇ ਠੰਡੇ ਅੰਦਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰਖਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਬਘਿਆੜਾਂ ਵਾਂਗ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਸਨ, ਕਿਸੇ ਦਾਣੇ ਬੀਜ ਦਿਤੇ ! ਮਨੁੱਖ ਮੁੜ ਤੁੜ ਕੇ “ਅਉਂ ਅਊਕਰਦੇ ਸਨ, ਕਿਸੇ ਜੀਭ ਨੇ ਸ਼ਬਦ ਤੇ ਸਾਬਰ ਉੱਗਲਾਂ ਨੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਜੋੜੀ ! ਉਹ ਕਿਹੜੀ ਦਾਤ ਮੇਰੇ ਵੀਰਾਂ ਕੋਲ ਹੈ, ਜਿਹੜੀ ਖੋਜ, ਕਸ਼ਟ ਤੇ ਪਿਆਰ-ਭਰੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ? ਤਾਂ ਜੇ ਕੋਈ ਸੁਭਾਗੀ ਵੱਡਾ, ਧਨੀ, ਸੁਖਾਲਾ ਤੇ ਅਰੋਗ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਹਕੂਮਤ ਲਈ ਪ੍ਰਵਾਨ, ਸ਼ਾਹਾਂ ਦਾ ਸ਼ਾਹ; ਜੇ ਕੋਈ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਲੰਮੇ ਦਿਹਾੜੇ ਤੋਂ ਅਨਥੱਕਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਹਦੀ ਸਜਰੀ ਪ੍ਰਭਾਤ ਵਿਚ ਖੁਸ਼; ਕਾਮ ਦੀਆਂ ਰਸਿਕ ਦਾਅਵਤਾਂ ਨਾਲ ਅਨ-ਗਰਾਨਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਪਿਆਸਾ ਅਜੇ; ਜੇ ਕੋਈ ਅਜੇ ਅਨਖੁੱਸਾ,ਅਨਝੁਰੜਿਆ,ਸੋਗੀ ਜਿਹਾ ਸਿਆਣਾਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਰਸ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਜਿਹੜਾ ਧਰਤੀ ਦਾ ਹਸਨ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੁਣ ਸਕਦਾ ਹੋਵੇ: ਜਾਣੇ ਮੈਂ ਹੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਪੀੜ ਨਹੀਂ, ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਰੰਜ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾ ਉਹਨਾਂ ਪੰਜਾਂ ਦੇ ਜਿਹੜੇ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਕੋਈ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਜਿਦੇ ਕੋਲ ਦੇਣ ਲਈ ਏਨਾ ਕੁਝ ਹੈ ਦੇ ਦੇਵੇ, ਮਨੁਖਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਭੇਟ ਕਰ ਦੇਵੇ ૧ Digitized by Panjab Digital Library / www.panjabdigilib.org