ਪੰਨਾ:ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਚਾਨਣ.pdf/121

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਤੇ ਮਸ਼ਰਕ ਵਿਚ ਉਹ ਦਿਨ ਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਮਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ, ਪਹਿਲੋਂ ਏਡੀ ਮੱਧਮ ਲਾਲੀ ਕਿ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਤ ਦੀ ਘੁਸਮੁਸ ਦਾ ਪਤਾ ਵੀ ਨਾ ਲਗਦਾ, ਪਰ ਛੇਤੀ ਹੀ - ਅਜੇ ਜੰਗਲੀ ਕੁੱਕੜ ਨੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਬਾਂਗ ਨਾ ਦਿੱਤੀ ਹੁੰਦੀ - ਕਿ ਇਕ ਸਾਫ਼ ਚਿੱਟੀ ਧਾਰੀ ਚੌੜੀ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨ ਹੁੰਦੀ ਜਾਂਦੀ, ਪ੍ਰਭਾਤੀ ਤਾਰੇ ਜੇਡੀ ਉੱਚੀ, ਜਿਹੜਾ ਚਿੱਟੇ ਹੜ ਵਿਚ ਫਿੱਕਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਹੜ੍ਹ ਪੀਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਨਿੱਘਾ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਉੱਚੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਨੀਆਂ । ਉਤੇ ਓੜਕ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਭਖ਼ਦਾ | | ਇਸ ਪਿਛੋਂ ਸਾਹਮਣਾ ਅਕਾਸ਼ ਨੀਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਪਸੰਨ ਉਜਾਲੇ ਦੀਆਂ ਰਿਸ਼ਮਾਂ ਪਹਿਰ ਕੇ ਜੀਵਨ ਤੇ ਸ਼ਾਨਾ ਦਾ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਆਉਂਦਾ ! | ਤਦ ਸਾਡੇ ਭਗਵਾਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਮਰਯਾਦਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਚਦੀ ਟਿੱਕੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਸੌਚ ਅਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਇਕ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਨਿਆਈਂ ਗਲੀਓ ਗਲੀ ਫਿਰਦੇ; ਕਰਮੰਡਲ ਹੱਥ ਵਿਚ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਲੋੜ ਜੋਗਾ ਭੋਜਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਛੇਤੀ ਭਰ ਜਾਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਭ ਲੋਕ ਤਰਲੇ ਕਰਦੇ, “ਸਾਡਾ ਭੰਡਾਰਾ ਪਵਿੱਤ ਕਰੋ, ਮਹਾਤਮਾ ਜੀ । ੯੫ Digitized by Panjab Digital Library / www.panjabdigilib.org