ਪੰਨਾ:ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਚਾਨਣ.pdf/123

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਤੇ ਮਨੁਖਤਾ ਨੂੰ ਇਕ ਹੈਵਾਨ ਜਿਸਨੂੰ ਬੜੀ ਪੀੜਾ ਸਹਿਤ ਬੰਨਣਾ ਤੇ ਸਿਖਾਣਾ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ, ਹੱਤਾ ਕਿ ਪੀੜ ਦੀ ਅਨਭਵਤਾ ਮੁੱਕ ਜਾਚੇ,ਯੋਗੀ, ਮਚਾਰੀ, ਭਿਕਸ਼ੂ, ਪਤਲੇ, ਸੋਗੀਆਂ ਦਾ ਨਿਵੇਕਲਿਆਂ ਰਹਿੰਦਾ ਜਬਾ | ਕੋਈ ਦਿਨੇ ਰਾਤੀਂ ਬਾਹਾਂ ਖੜੀਆਂ ਕਰਕੇ ਖਲੋਤਾ ਸੀ,,, ਬਾਹਾਂ ਸੁੱਕ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਜੋੜ ਮੁੜਨੋ ਹਟ ਗਏ ਸਨ, ਤੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉਤੋਂ ਬਿਛ ਦੇ ਮੁਰਦਾ ਫੰਡਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਸਨ । ਦੂਜਿਆਂ ਕਈਆਂ ਨੇ ਮੱਠਾਂ ਮੀਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਏਨੇ ਚਿਰ ਤੋਂ ਏਨੀ ਦਿੜ੍ਹਤਾ ਨਾਲ , | ਕਿ ਤਿੱਖੇ ਨਹੁੰ ਦੁਖਦੀਆਂ ਤਲੀਆਂ ਚੋਂ ਨਿਕਲ ਆਏ ਸਨ; ਕਈ ਮੇਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖੜਾਵਾਂ ਪਾ ਕੇ ਤੁਰਦੇ ਕਈ ਤੇਜ਼ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਚੁੰਝਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ, ਮੱਥਾ, ਪੱਟਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਨੇ ਅਗ ਨਾਲ ਲਾਸਦੇ, ਜੰਗਲੀ ਕੰਡਿਆਂ ਤੇ ਸੀਖਾਂ ਨਾਲ ਪਿੰਡੇ ਝਰੀਟਦੇ । ਚਿੱਕੜ ਤੇ ਸੁਆਹ ਨਾਲ ਪਿੰਡੇ ਲਿੰਬੇ ਹੋਏ, ਬੂ ਦਾਰ ਮੁਰਦਿਆਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਲੱਕੀ ਵਲੇਟੇ ਹੋਏ । ਕਈ ਮਸਾਣਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਲੋਥਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਾਥ ਸੀ ਤੇ ਇੱਲਾਂ ਧਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਚੀਕਦੀਆਂ ਸਨ; ਕਈ ਸਨ ਜਿਹੜੇ ਦਿਨ ਵਿਚ ਪੰਜ ਸੌ ਵਾਰੀ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਦੇ ਸਨ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਧੂਪ-ਝੁਲਸੇ . 1 ਗਲਾਂ ਵਿਚ ਫੂਕਰਾਂ ਮਾਰਦੇ ਸੰਪਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਸਨ, | ਤੇ ਇਕ ਨੇ ਲਹੂਓਂ ਸੰਕਾ ਪੈਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਪੱਟ ਉਤੇ ਧਰਿਆ ਸੀ : |ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਸੋਗੀ ਮੰਡਲੀ 'ਜੁੜੀ ਸੀ । Digitized by Panjab Digital Library / www.panjabdigilib.org