ਪੰਨਾ:ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਚਾਨਣ.pdf/127

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਜਤਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਸਰੀਰ, ਸੰਝ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਬੇਦਰਦੀ ਨਾਲ ਹਿੱਕੇ ਘੋੜੇ . ਦੀ ਨਿਆਈਂ, ਰਸਤੇ ਵਿਚਾਲੇ ਛੈ ਪਏਗਾ ? ਕੀ, ਓ ਵੈਰਾਗੀ ਮਹਾਤਮਾ, ਤੁਸੀ ਏਸ ਸੰਦਰ ਮਕਾਨ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿਓਗੇ, ਅੰਗ ਅੰਗ ਸਟ ਪਾਓਗੇ, ਜਿਥੇ ਬੀਤੀਆਂ ਉਮਰਾਂ ਦੇ ਕਸ਼ਟਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀ ਪੁਜੇ ਹਾਂ ? ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਰੀਆਂ ਸਾਨੂੰ ਉਜਾਲਾ ਵਿਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ - ਉਹ ਕੀਆਂ ਜਿਹੀਆਂ ਕਿਨਾਂ - ਜਿਨਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀ ਪ੍ਰਭਾਤ ਦਾ ਪਤਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਧਰ ਕੋਈ ਚੰਗੇਰਾ ਰਾਹ ਮੜਦਾ ਹੈ ? | ਤਦ ਸਾਧੂ ਬੋਲੇ: (ਅਸਾਂ ਇਹੋ ਚੁਣਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਤ ਮੌਤ ਤੀਕ, ਹੇ ਰਾਜ-ਪੁਤਰ, ਏਸੇ ਉਤੇ ਜਾਵਾਂਗੇ - ਭਾਵੇਂ ਇਸ ਦੇ ਰਾਹ ਦੇ ਰੋੜੇ ਅਗਨੀ ਹੋਵਣ । ਦਸੋ, ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੰਗੇਰੇ ਰਾਹ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਜੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਈਸ਼ਵਰ ਤੁਹਾਡੇ ਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰੇ ।” ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਤੁਰ ਪਏ, ਬੜੇ ਸ਼ੋਕਵਾਨ, ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਕੀਕਰ ਮਨੁਖ ਮਰ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਕਿ ਡਰਨੋ ਵੀ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਕੀਕਰ ਜਿਊਣ ਨੂੰ ਕਲਪਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਬਲੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰਨ ਦੀ ਦਲੇਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਸਗੋਂ ਡਰਾਉਣੇ ਤੋਪਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਨਰਕ ਬਣਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲੋੜਦੇ ਹਨ ਜੀਕਰ ਉਹ ਮਨੁਖਾਂ ਦੀ | ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਦੀ ਈਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ! ਆਖੀਂ ਬਾਲੇ ਨਰਕਾਂ ਨਾਲ ਨਰਕ ਨੂੰ ਪਰਾਂ ਹਟਾਂਦੇ ਹਨ; ૧૦૧ Digitized by Panjab Digital Library / www.panjabdigilib.org