ਪੰਨਾ:ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਚਾਨਣ.pdf/146

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਕਿਸੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਆਏ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਲਈ ਗੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਚਾਂਦੀ ਸੋਨੇ ਦੇ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਕੱਢਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਲਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰਿਆ ਹੋਇਆ | ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਕੋਈ ਰੱਬ ਸਮਝ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਪਰ ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆਈ, ਉਹ ਉਠੇ ਤੇ ਮੰਡੇ ਕੋਲੋਂ ਲੋਟੇ ਵਿਚ ਦੁਧ ਮੰਗਿਆ । ਮੇਰੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਕੀਕਰ ਦਿਆਂ, ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਸ਼ੂਦਰ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਛੋਹ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੈ !” ? ਤਦ ਲੋਕ ਮਾਨਯ ਬੋਲੇ : ‘‘ਤਰਸ ਤੇ ਲੋੜ ਮਨੁਖ ਮਾਤ ਨੂੰ ਇਕ ਬਣਾਂਦੇ ਹਨ । ਲਹੂ ਦੀ ਕੋਈ ਜ਼ਾਤ ਨਹੀਂ : ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ ਇਕੋ ਹੈ, ਨਾ ਅਥਰੂਆਂ ਦੀ, ਜਿਹੜੇ ਸਭ ਦੇ ਲੂਣੇ ਹਨ; ਨਾ ਮੱਥੇ ਉਤੇ ਤਿਲਕ ਸਮੇਤ ਕੋਈ ਜੰਮਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਗਲ ਵਿਚ ਜਣੇਉ ਸਣੇ । ਜਿਹੜਾ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਉਹ ਦੋ-ਜਨਮਾ ਹੈ; ਤੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਸੂਦਰ । ਮੈਨੂੰ ਪਿਲਾ, ਮੇਰੇ ਵੀਰ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਫੂਡ ਮੈਨੂੰ ਲੱਭ ਪਈ, ਉਹਦੇ ਵਿਚ ਤੇਰਾ ਵੀ ਭਾਗ ਹੋਵੇਗਾ ।” ਆਜੜੀ ਦਾ ਚਿੱਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਲੋਟਾ ਭਰ ਕੇ ਦਿੱਤਾ । ਤੇ ਇਕ ਹੋਰ ਦਿਨ, ਲਾਗਿਓਂ ਸੜਕ ਉਤੋਂ, ਕੜੀਆਂ ਪੰਜੇਬਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਮੰਦਰ ਦੀਆਂ, ਨਾਚ-ਕੁੜੀਆਂ ਲੰਘੀਆਂ,ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਆਦਮੀ ਸਨਇਕ ਮੋਰ-ਖੰਭਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਢੋਲਕੀ ਵਜਾਂਦਾ ਸੀ, ੧੨੦ Digitized by Panjab Digital Library / www.panjabdigilib.org