ਪੰਨਾ:ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਚਾਨਣ.pdf/177

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਆਉਂਦੀ ਬਹਾਰ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪੁਤਲੀਆਂ ਉਤੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਥੰਮਣੀਆਂ ਨੀਵੀਆਂ ਸਨ । ਇਕ ਹਥ ਵਿਚ ਸਿਧਾਰਥ ਦਾ ਮੋਤੀਆਂ ਜੜਿਆ ਕਮਰਾ-ਕਸਾ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਸ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਰਾਤ ਤੋਂ ਸਾਂਭ ਕੇ ਰਖਿਆ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਹਬ ਦੀ ਉੱਗਲ ਨਾਲ ਉਹਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਦੇਵ-ਰੂਪ ਸਿਧਾਰਥ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ, ਰਾਹੁਲ ਸੁਨਾਮ, ਹੁਣ ਸੱਤਾਂ ਵਰਿਆਂ ਦਾ, ਜਿਹੜਾ ਬਹਾਰ-ਟੀਚਿਆਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖਿੜੀ ਵੇਖ ਪਸੰਨ-ਚਿਤ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਨਾਲ ਦਦਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ । | ਏਸ ਤਰਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੰਵਲ-ਤਲੀਆਂ ਉਤੇ ਵਿਚਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਰਾਹੁਲ ਹਸਦਾ, ਨੀਲੀਆਂ ਪੀਲੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਨੂੰ ਚੌਲ ਸੁਟਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸੋਗੀ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ ਉਤਾਂਹ ਉਡਦੀਆਂ ਇੱਲਾਂ ਵਲ ਵੇਖ ਕੇ ਹਉਕਾ ਭਰਦੀ ਸੀ : “ਓ, ਫਿਰਦੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਓ, ਜੇ ਤੁਸੀ ਉਥੇ ਜਾਉ, ਜਿਥੇ ਮੇਰੇ ਭਗਵਾਨ ਛੁਪੇ ਹਨ, ਆਖਣਾ ਕਿ ਯਸ਼ੋਧਰਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਇਕ ਬੋਲ ਨੂੰ ਤਰਸਦੀ, ਇਕ ਛਹ ਨੂੰ ਸਹਿਕਦੀ ਪਈ ਮੌਤ-ਕਦੇ ਸਿਸਕਦੀ ਹੈ । ਏਓਂ ਜਦੋਂ ਪੱਤਰ ਖੇਡਦਾ ਤੇ ਮਾਂ ਆਪਾਂ ਭਰਦੀ ਸੀ - ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਬਾਂਦੀਆਂ ਚੋਂ ਕਿਸੇ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ : “ਵਡੀ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦੀ ! ਹਸਤਨਾਪੁਰੋਂ ਸੁਦਾਗਰ ਆਏ ਹਨ, ਤਿਸ਼ ਤੇ ਭਾਲਕ, ਚੰਗੇ ਸਾਊ ਆਦਮੀ, ਜਿਹੜੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤਕ ਸਫ਼ਰ ਕਰਕੇ ਆਏ ਹਨ, ਤਿਲਾਈ ਕਪੜੇ, ਮੀਨਾਂ-ਕਾਰੀ ਖ਼ਜ ਤ, ਦੰਦ-ਖੰਦ, ਮਸਾਲੇ ਜੜੀ ਬੂਟੀਆਂ ਤੇ ਅਨੋਖੇ ਪੰਛੀ ਲਿਆਏ ਹਨ: ਪਰ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਲਿਆਏ ਹਨ, ૧૫૧ Digitized by Panjab Digital Library / www.panjabdigilib.org