ਪੰਨਾ:ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਚਾਨਣ.pdf/195

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

, ਕਫ਼ਨੀ ਪਾਈ, ਸਿਰੋਂ ਮੰਨਿਆਂ, ਪੈਰੀਂ ਪਊਏ ਤੇ ਭਿਖ ਮੰਗਦਾ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਕੋਲੋਂ ? ਜਿਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੀ ? ਮਰੇ ਪੱਤਰ ! ਏਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਲਤਨਤ ਦੇ ਵਾਰਸ, ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵਾਰਸ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਉੱਤੇ ਤਾਂਘਦੀ ਸੇਵਾ ਨਚਦੀ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਭ ਕੁਝ ਭੇਟ ਕਰਦੀ ਸੀ ? ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰੁਤਬੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਬਰਛੀਆਂ ਲਿਸ਼ਕਦੀਆਂ, ਘੋੜੇ ਟਪ ਟਾਪ ਕਰਦੇ, ਵੇਖ ! ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਸਿਪਾਹੀ ਰਾਹਾਂ ਉਤੇ ਛਾਉਣੀਆਂ ਪਾਈ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਨਗਰ ਫਾਟਕਾਂ ਉਤੇ ਉਡੀਕ ਰਿਹਾ ਸੀ: ਇਹ ਚੰਦਰੇ ਵਰੇ ਤੇ ਕਿਥੇ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿ ਤੇਰਾ ਰਾਜਨ ਪਿਤਾ ਬਿਰਹੋਂ ਵਿਚ ਤੜਫਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ? ਤੇ ਯਸ਼ੋਧਰਾਂ ਵੀ, ਓਥੇ, ਵਿਧਵਾ ਦੀ ਨਿਆਈਂ ਦਿਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੀ ਰਹੀ ਹੈ, ਹਰਖ ਛਡ ਕੇ, ਨਾ ਕਦੇ ਗੌਣ ਸੁਣਿਆ ਨਾ ਸਿਤਾਰ ਹਲਾਈ ਹੈ। ਨਾ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਸੁਹਾਗ-ਭੂਸ਼ਨ ਪਾਏ ਹਨ, ਤੇ ਅਜ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੁਨਹਿਰੀ ਸਾੜ੍ਹੀ ਨਾਲ ਜੋਗੀਆ ਲੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਭਿਖਾਰੀ-ਪਤੀ ਦਾ ਸੁਆਗਤ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ! ਪੁੱਤਰ ! ਏਉਂ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ ?? ) “ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਆਇਆ, “ਮੇਰੀ ਕੌਮ ਦੀ ਇਹ ਰੀਤ ਹੈ ’’ ਤੇਰੀ ਕੌਮ', ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਮਹਾ ਸੰਮਤ ਤੋਂ ਸੌ ਪੀੜੀਆਂ ਰਾਜ ਕਰਦੀ ਆਈ ਹੈ, ਪਰ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਕੋਈ ਰੀਤ ਉਹਦੀ ਨਹੀਂ ! Digitized by Panjab Digital Library / www.panjabdigilib.org