ਪੰਨਾ:ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਚਾਨਣ.pdf/70

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਨੈਣਾਂ ਵਿਚ ਅਨੋਖਾ ਤਰਸ, ' ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਿਸੇ ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਮਲੂਮ ਹੁੰਦਾ ਸੀ । ਫੇਰ ਉਹ ਯਸ਼ੋਧਰਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ ਰੋਕਣ ਲਈ ਹਸ ਪੈਂਦੇ । ਤੇ ਵੀਣਾ ਵਜਾਣ ਲਈ ਆਗਿਆ ਕਰਦੇ । ਪਰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਬਾਰੀ ਦੀ ਦਲੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਸਿਤਾਰ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਵਜਾਈ ਤੇ ਚਾਂਦੀ-ਤਾਰਾਂ ਉਤੇ ਪੌਣ ਨੇ ਅਠਖੇਲੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਇਕ ਮੋਹਨ ਰਾਗਨੀ ਛੇੜੀ। ਸਭਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਰਾਗ ਸੁਣਿਆਂ, ਪਰ ਕੰਵਰ ਸਿਧਾਰਥ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਗੇਂਦ ਸੁਣਿਆ, ਤੇ ਉਹਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਪਏ: ਅਸੀ ਫਿਰੰਤੁ ਪੌਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹਾਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਅਰਾਮ ਲਈ ਤਾਂਘਦੀਆਂ ਹਾਂ, ਪਰ ਆਰਾਮ ਕਿਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਲਓ ! ਜਿਵੇਂ ਪੌਣ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਜੀਵਨ ਚਲਣਹਾਰ ਹੈ, ਇਕ ਹਟਕੋਰਾ, ਇਕ ਹਹੁਕਾ, ਇਕ ਆਹ, ਇਕ ਹਨੇਰੀ, ਇਕ ਘਾਲਣਾ ਹੈ ਕਿਉਂ, ਤੇ ਕਿੱਥੋਂ ਸਾਡੇ ਆਉਣ ਦਾ ਤੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਜਿੱਥੋਂ ਜੀਵਨ ਉਪਜਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਜਿੱਥੇ ਜੀਵਨ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੂੰ ਹੈਂ - ਅਣਹੋਂਦ ਦੇ ਪਰਛਾਵੇਂ, ਸਾਨੂੰ ਏਸ ਨਿਤ ਨਵੀਂ ਹੁੰਦੀ ਪੀੜ ਦੀ ਕੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ? ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਏਸ ਨਟ ਐਸ਼ ਦੀ ਕੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ? ਹਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਨਿਹਚਲ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਤਾਂ ਉਹਦੇ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਹੈ ਸੀ, ਪਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਰਾਹ ਪੌਣ ਦੀ ਰਾਹ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਸਾਜ਼ ਸਾਮਾਨ ਸਿਤਾਰ ਦੀਆਂ ਹਿਲਦੀਆਂ ਤਾਰਾਂ ਉਤੇ ਸੰਖਿਪਤ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹਨ ! ਉਹ ਮਾਇਆ ਜਾਏ ! ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀ ਧਰਤੀ ਉਤੇ ਕੌਂਦੀਆਂ ਹਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਾਰਾਂ ਉਤੇਹਉਕੇ ਭਰਦੀਆਂ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂਲੱਭੀ, ੪੪ Digitized by Panjab Digital Library | www.panjabdigilib.org