ਪੰਨਾ:ਕਾਫ਼ੀਆਂ ਸ਼ਾਹ ਹੁਸੈਨ - ਚਰਨ ਪਪਰਾਲਵੀ.pdf/79

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


ਕਹੈ ਹੁਸੈਨ ਫ਼ਕੀਰ ਸਾਈਂ ਦਾ, ਦਰ ਤੇਰੇ ਦੀ ਮੈਂ ਕੁੱਤੀ ਆਂ। (132) ਮੈਨੂੰ ਅੰਬੜ ਜੋ ਆਖਦੀ ਕੱਤਿ ਨੀ ਮੈਨੂੰ ਭੋਲੀ ਜੋ ਆਖਦੀ ਕੱਤਿ ਨੀ। ਮੈਂ ਨਿਜਿ ਕੱਤਣ ਨੂੰ ਸਿੱਖੀਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗੀਆਂ ਸਾਂਗਾਂ ਤਿੱਖੀਆਂ, ਮੈਂ ਪੱਛੀ ਨੂੰ ਮਾਂ ਲੱਤ ਨੀਂ। ਹੰਝੂ ਰੋਂਦਾ ਸਭ ਕੋਈ, ਆਸ਼ਕ ਰੋਇ ਰਤਿ ਨੀਂ। ਕਹੇ ਹੁਸੈਨ ਸੁਣਾਇ ਕੈ, ਇੱਥੇ ਫੇਰਿ ਨਾ ਆਵਣਾ ਵਤਿ ਨੀ। (133) ਮੈਂਹਡੀ ਜਾਨ ਜੋ ਰੰਗੇ ਸੋ ਰੰਗੇ। ਮਸਤਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਈ ਫ਼ਕੀਰੀ, ਭਾਗ ਤਿਨਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ। ਸੁਰਤਿ ਦੀ ਸੂਈ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਧਾਗੇ ਪੇਂਵਦੁ ਲੱਗੇ ਸੱਤਸੰਗੇ। ਕਹੈ ਹੁਸੈਨ ਫ਼ਕੀਰ ਸਾਈਂ ਦਾ, ਤਖਤ ਨਾ ਮਿਲਦੇ ਮੰਗੇ। (134) ਮੈਂਡਾ ਦਿਲ ਰਾਂਝਣ ਰਾਵਲ ਮੰਗੇ। ਜੰਗਲ ਬੇਲੇ ਫਿਰਾਂ ਢੂਢੇਦੀ ਰਾਂਝਣ ਮੇਰੇ ਸੰਗੇ! 17