ਪੰਨਾ:ਕੋਇਲ ਕੂ.pdf/22

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


ਬੈਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰਾਂ ਸਜਾਉਂਦੇ ਸਨ ਕਿ ਵਚਾਰੀ ਨੂੰ ਕਦਮ ਤੁਰਨਾ ਤੇ ਗਿੱਚੀ ਫੇਰਨੀ ਇਕ ਔਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ । ਅਜੇ ਹੀ ਸਜੀ ਸਜਾਈ ਨਾਰ ਨੂੰ ਜੋ ਕੋਈ ਹਿੱਕ ਨਾਲ ਲਾਵੇ ਤਾਂ ਗੋਹਣਿਆਂ ਅਰ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀ ਚੋਭ ਤੋਂ ਛੁੱਟ ਕੀ ਸਵਾਦ ਪਾਵੇ । ਉਹ ਸਮਾਂ ਸੀ। ਸਦ ਏਹ ਗਲਾਂ ਸ਼ੋਭਦੀਆਂ ਸਨ । ਅਜ ਕਲ ਸਮਾਂ ਬਦਲ ਗਿਆ । ਹਨ ਨਾਜ਼ਕ ਨਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਜ਼ਕ ਗੈਹਣੇ ਤੇ ਕਪੜੇ ਲੋੜੀਏ । ਹਨ ਭਾਰ ਨਾਲ ਗੱਦੋਂ ਵਾਂਗ ਲੰਦਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ । ਏਹੀ ਹਾਲ ਅੱਜ ਕੱਲ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਦਾ ਹੈ। ਓਹ ਸਮਾ ਗਿਆ ਜਦ (ਮਬਾਲਗੇ) ਚੀਚੀ ਦਾ ਪਹਾੜ ਕਰ ਨਾ ਤੇ ਇਸਤਆਰੇ ( Metaphor), ਜ਼ਿਲਾ ਸੁਗਤ ਨਾਲ ਕਵੀ ਅਪਨੀ ਕਵਿਤਾ ਨੂੰ ਲੱਦ ਦੇਦੇ ਸਨ, ਅਰ ਚੀਚੀ ਦਾ ਪਹਾੜ ਬਨਾਂਦੇ ਸਨ । ਇਕ ਚੋਂ ਜਿੰਨੇ ਖਿਆਲ ਨੂੰ ਤੁੜੀ ਦੇ ਢੇਰ ਹੇਠ ਲੁਕਾਂਦੇ ਸਨ । ਹਨ ਉਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਰਹੀ । ਹੁਨ ਸਾਨੂੰ ਇਕ ਖਿਆਲ ਨੂੰ ਚੋਣਵੇਂ ਪਦਾਂ ਵਿਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਨਾ ਲੋੜੀਏ ਜੋ ਸੁਨਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਚਿੱਤ ਵਿਚ ਘਰ ਕਰ ਜਾਏ । ਸੁਨਦੇ ਸਾਰ ਹੀ ਅਸਰ ਹੋ ਜਾਵੇ । ਜੋ ਇਕ ਤੱਕ ਸਨ ਉਸ ਦੇ ਅਰਥ ਕੱਢਨ ਲਈ ਸੋਚ ਦੀ ਲੋੜ, ਅ ਰ ਕਸ਼ ਫੋਲਨਾ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਕਵਿਤਾ ਦਾ ਸਵਾਦ ਕੀ ਰਿਹਾ ਇਕ ਬੁਝਾਰਤ ਹੋਈ, ਜੀ ਪਰ ਦਾਵਾ ਕੀ, ਸਿਰ ਖਪਾਵਾ ਬਨ ਗਈ' ਏਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰਾਂ ਸਮਝਾਨ ਲਈ ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਵੰਨਗੀ ਲਿਖਦੇ ਹਾਂ, ਸੋਚੋ ਤੇ ਮਸਾਂ ਸਮਝ ਆਵੇ: ਨਿਜ ਜਨ ਜਨ ਜਨ ਤੱਤੀ ਨੇ, ਬਖਤ ਪੱਟੀ ਬੁੱਤ ਚੰਨੀ । ਸ਼ਬ ਖੇਜ਼ ਬੇਚੈਨੀ ਤੇਜ਼) ਜੋਂ ਤਨ ਨਕਸ਼ ਜ ਬੀਨ ॥ (ਮੌ: ਗੁਲਾਮ ਰਸੂਲ ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਪਹਾੜਾਂ ਜੰਗਲੀ -੨੦